Features பெண்கள்

முஸ்லிம் விவாகம், விவகாரம், விகாரம் 

Written by Administrator
 – பாத்தும்மா நாச்சியா –
 
66 வருடங்களுக்கு முன்னான ஒரு சட்டத்தில் திருத்தங்கள் செய்வதற்கென முன்னம் நியமனமான பல குழுக்களுக்கும் மேலதிகமாக கடைசியாக நியமனமான குழு ஒன்பது வருடங்களின் பின்னர் சமர்ப்பித்துள்ள அறிக்கை கண்டு கொள்ள முடியாது போன தீர்வுகள் ஒரு புறம் இருக்க அது கிளறிவிட்டுள்ள பிரச்சினைகளோ ஏராளம். ஒன்பது வாரங்களில், மித மிஞ்சிப்போனால் ஒன்பது மாதங்களில் சமர்ப்பித்திருக்கக்கூடிய ஓர் அறிக்கை ஒன்பது வருடங்களின் பின்னர் முரண்பாடுகள் கொண்ட இரு அறிக்கைகளாகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருப்பது வருந்தத்தக்கது. காரணம், குழு இரண்டாகப் பிளவுபட்டிருப்பது. அறிக்கை தயாரிப்பின் போது குழு இரண்டாகப் பிளவுபட்டுவிட்டது என்றுதான் அனைவரும் கருதுகின்றோம். உண்மை அதுவல்ல. கமிட்டி ஆரம்பிக்கும் முன்னமேயே அவர்கள் பிளவுபட்டிருந்தனர் என்பது தான் உண்மை.
 
முரண்பட்டாலும் கூட இருசாராரும் இரண்டு விடயங்களில் ஒன்றுபட்டிருப்பது போலத் தெரிகின்றது. ஒன்று, பெண்களுக்குப் பிரச்சினைகள் இருக்கின்றது என்பதில். மற்றது, ஒழுங்கீனமும், ஊழல்களும் நிறைந்தனவாகத்தான் காஸி நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன என்பதில். பிரச்சினைகள் இருப்பின் அவற்றை அணுகுவதற்கு சில வரைமுறைகளை வகுத்துக் கொள்வது அவசியம். நூற்றாண்டு காலங்களாகப் பெண்களுக்குப் பிரச்சினைகள் இருந்து வந்திருக்கின்றன என்றால், அவற்றை அணுகுவதற்கு சட்டப் புத்தகங்களையும் பேர் இமாம்களது கிரந்தங்களையும் கைகளிலேந்தி பக்கங்களைப் புரட்டிப்புரட்டிச் சட்டாம்பித்தனம் காட்டுவதல்ல கெட்டித்தனம். எமது பெண்கள் வேற்று கிரகங்கள் எதிலுமிருந்து வந்தவர்கள் அல்லர். எம்மோடே இருப்பவர்கள். 
இவர்களுக்குப் பிரச்சினைகள் என்றால், அவற்றைத்தீர்க்க வழி காணாமல் ஆறு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, எமது மேதாவிலாசத்தையும் வித்தகச் செருக்கையும் காட்டுமுகமாக சட்டப் புத்தகங்களையும், பிக்ஹு கிரந்தங்களையும் மேய்ந்து கொண்டிருப்பதுதகுமா என்ன?
 
பிரச்சினைகளை அணுகும் போது அடிப்படையில் இருக்க வேண்டியது அன்பு, இரக்கம், கருணை, ஆதரவு, காருண்யம். இது தான் ஸுன்னா. இது தான் இஸ்லாம்.
 
சமூகத்தில் கல்வியினால், மதிப்பினால், அந்தஸ்த்தினால் உயர்தரங்களை ஈட்டிக் கொண்டவர்கள், தமது மக்கள் மீது கருணையும் அனுதாபமும் கொண்டு அவர்களை வழி நடாத்திச் செல்ல வேண்டும்.
 
மனிதர்களிடையே தீர்ப்புக் கூறினால் நீதத்துடன் தீர்ப்புக் கூற வேண்டும் என்பது குர்ஆனின் கட்டளை. ‘உங்களுக்கோ, உங்களின் பெற்றோருக்கோ, இன்னும் உங்கள் உறவினர்களுக்கோ பாதகமாக இருந்தாலும் சரி… நீதி செய்வதையிட்டு உங்கள் மனோ இச்சையை நீங்கள் பின்பற்றாதீர்கள்’ என்பதுதான் குர்ஆனிய நெறி.
அநீதி இழைக்கப்பட்டவருக்கும் அல்லாஹ்வுக்கும் இடையில் திரையேதும்  இல்லை என நாம் எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளோம்.
 
மேற்கண்ட பீடிகைகளுடன் நாம் அறிக்கை அல்லது அறிக்கைகளுக்குவருவோம்.
 
 
 
வைபவ செலவினங்களுக்கும் மேலாக திருமணத்தில் பணமும் பொருளும் வகிக்கும் பங்கு பற்றிய தெளிவு அவசியம். இதில் பிரதான இடம் வகிப்பன மஹர், கைக்கூலி, சீதனம் என்பன. முதல் சாரார் இவை குறித்துப் பல படப் பேசியுள்ளனர். பின்னையவர்கள் இவை குறித்து எதுவும் பேசாது, ஆமாம், எதுவுமே பேசாது விட்டுள்ளனர். ‘சம்மதத்தைக் குறிப்பது மணப்பெண்ணின் மௌனம்’ என்பது ஹதீஸ் ஆனதால் முன்னவர்களது கருத்துகளின் அங்கீகாரம் பின்னவர்களின் மௌனம் எனக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
 
மூன்று அம்சங்களையும் வரையறை செய்து காண பெரும்பிரயத்தனங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளமை தெரிகின்றது. ஒவ்வொன்றாய்ப் பார்ப்போம்.
 
மஹர்.
 
‘மஹர் என்பது மணவாளனால் அல்லது அவர் சார்பாக திருமணத்தின்போது மணவாளிக்கு அவளைக் கௌரவிக்கும் வகையில் அவளது பாவனைக்கென கொடுக்கப்படும் அல்லது கொடுப்பதாக வாக்களிக்கப்படும் பணம் அல்லது அசையும், அசையா ஆதனங்கள் அல்லது வேறு ஏதேனும் பெறுமதியான பொருட்களைக் குறிக்கும்’.
இவ்வாறு தான் மஹர் சித்தரிக்கப்படுகின்றது. 
 
மஹர் கொடுக்காமல் பெண்ணைத் தொடுவதும் தகாது. மணவாளனே அதனைச் செலுத்த வேண்டும் – அவர் சார்பில் யாரும் வாக்களிக்கப்படுவதும் அல்ல – முன்னமேயே கொடுபட வேண்டியது.
 
மஹர் கொடுத்து மணமுடித்தல் தான் ஸுன்னா. அதுவும் மணவாளனே கொடுத்தல் வேண்டும். அவரது பெற்றோரோ, உறவினர் யாருமோ கொடுப்பதல்ல அது. இதன் தாத்பர்யம் தான் என்ன? மணவாளன் தன் ஆளுமையை, ஆண்மைத்துவத்தை, மணவாளியைக் குறையின்றி பராமரிக்கக் கூடிய தனது தகைமையை உறுதிப்படுத்துகின்றார். ‘ஆண்கள் பெண்களை நிர்வகிக்கக்கூடியவர்கள்’ என்ற அல்லாஹ்வின் கூற்று தன்னளவில் உண்மையானது எனப் பறை சாற்றுகின்றார். தான் கரம் பிடிக்கும் மணவாளிக்கு ஒரு பெறுமதி உண்டு. என்னால் ஆன பெறுமதியை நான் வழங்குகிறேன் எனக் கூறுகின்றார். ‘அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அறியாமைக் காலத்தில் பெண்களுக்கு எந்த உரிமையும் இருப்பதாக நாங்கள் கருதுவதில்லை. அவர்களின் உரிமைகள் தொடர்பாக தான் அருளிய சட்டங்களை அல்லாஹ் அருளிய வரையிலும், அவர்களுக்குரிய பங்குகளை அவன் நிர்ணயிக்கும் வரையிலும்’ என்ற உமர் (ரலி) அவர்களின் ஆதங்கத்தை நான் ஆமோதிக்கின்றேன் எனக்கூறுகின்றார்.
 
ஆக, மஹர் தான் மண வாழ்வின் அடிப்படை.
 
அடுத்தது கைக்கூலி.        
 
‘திருமணத்தின் முன்னர் அல்லது திருமணத்தின் போது அல்லது அதன் பின்னர், மணவாளியின் பாவனைக்கென, மணவாளியின் உறவினர் அல்லது வேறு ஒருவரால் மணவாளருக்குக் கொடுபடும் அல்லது வாக்களிக்கப்படும் பணம் அல்லது அசையும், அசையா ஆதனங்கள் அனைத்தும் கைக் கூலியின் கீழ் அடங்கும்’ என வரையறை செய்யும் குழுவினர் தொடர்ந்தும், ‘கைக்கூலி என்பது மஹர் சம்பந்தப்பட்ட கடப்பாடுகளுடன் முரண்பட்டதாக இருப்பினும் கூட, முஸ்லிம் விவாக விவாகரத்துச் சட்டத்தினால் அங்கீகாரம் அளிக்கப்பெற்றுள்ளது. அதுவும் மணவாளியின் பாவனைக்கென அளிக்கப்படும்; அசையும் ஆதனமாக இருக்க வேண்டும். மணவாளரிடம் அது ‘அமானத்’ ஆக இருக்கும்’. என விவரணம் செய்வர்.
 
உண்மையில் நிகழ்வது தான் என்ன? கைக்கூலி என்பதுமணவாளருக்குக் கொடுபடுவது –  மணவாளியின் பாவனைக்கு என்றநொண்டிச் சாக்குடன். மணவாளியே அமானிதமாக இருக்கும் போதுவேறும் என்ன அமானிதம் என்பது ஒரு புதிர்.
மஹர் சம்பந்தப்பட்ட கடப்பாடுகளுடன் முரண்பட்டதாயிருப்பினும்கூட எனக் கூறுபவர்கள் இன்னமும் ஏன் அது தொடர வேண்டும் எனக்கருதுகின்றார்கள் எனத் தெரியவில்லை.
 
சீதனம்
‘திருமண பந்தத்தின் நிமித்தம் மணவாளருக்கு மணவாளியின் உறவினர் அல்லது வேறு ஒருவரால் திருமணத்தின் முன், திருமணத்தின் போது அல்லது திருமணத்தின் பின்னர் கொடுபடக்கூடிய  அல்லது வாக்களிக்கப்படும் பணம் அல்லது அசையும், அசையா ஆதனங்கள் அனைத்தும் சீதனம் எனவரையறையாகும். திருமணப் பதிவில் உள்ளடக்கப்படும் கைக்கூலி அல்லது திருமணத்தின் போது மணவாளர் வேண்டாமலேயே அவருக்கு அளிக்கப் பெறும் அன்பளிப்புகள் என்பன இதில் உள்ளடங்காது’ என்பர் குழுவினர்.
 
இஸ்லாத்தின் நியமங்களையும் மீறி பணமும் பொருளும் திருமண பந்தத்தில் வகிக்கும் பிரதான பாத்திரத்தை முஸ்லிம் முலாம் பூசியேனும் ஒப்பேற்றி வைக்கும் பிரயத்தனங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றமை தென்படுகின்றதா?     
 
யதார்த்தம் தான் என்ன? மஹர் எனக் குறிக்கப்படுவது சின்னஞ் சிறியதொரு தொகை. கைக்கூலி என்பது வெற்றிடமாக விடப்படுகின்றது. சீதனம் ஆகக் கொடுக்கப்பட்டதற்கும் எடுக்கப்பட்டதற்கும் ஆதாரமே இல்லை. திருமண பேச்சுவார்த்தைகள் ஆரம்பமாவதும், திருமணங்கள் நடப்பதும், நடவாது விடுவதும், சீதனத்தின் அடிப்படையில் தான் என்பதுவே உண்மையல்லவா?
 
யார் யாரை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றோம்? நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் பரிதாபகரமான நிலைமைக்குப் பரிகாரம் தான் என்ன?
 
எனவேதான், ‘மஹர் சம்பந்தப்பட்ட கடப்பாடுகளுடன் முரண்பட்டதா யிருப்பினும்கூட’ கைக்கூலியை அங்கீகரித்து நிற்கும் குழுவினர் சீதனத்துக்குத் தண்டனைகளை விதி செய்கின்றார்கள். ‘சட்டத்தினால் அனுமதிக்கப்பட்டன தவிர்ந்த எந்த வகையான சீதனத்தையும் கேட்பதோ, கொடுப்பதோ, எடுப்பதோ, அதற்குத் துணை போவதோ சட்டத்தினால் தடுக்கப்பட வேண்டும்…’ ‘சீதனம் கொடுத்தலும், எடுத்தலும், அதற்குத் துணை போதலும், தண்டப்பணம் அல்லது சிறைவாசத்தினால் தண்டிக்கப்படக் கூடிய ஒரு குற்றமாகும்’.
 
எழுத்தில் பதிவான ஆதாரங்கள் ஏதுமில்லாமல் எப்படி நாம் குற்றம்சுமத்தலாம்?
 
எவ்விதத்திலும் நிகழ முடியாத ஒன்று எனக்கொண்டு தான் குழுவில் அனைவரும், பின்னைய சாரார் உட்பட அனைவரும் பூரண மௌனம் சாதித்துள்ளனர் போலத் தெரிகின்றது.
இந்த விடயத்தில் அனைவரும் ஒன்றுபட்டிருக்கின்றமைக்கு மேலதிககாரணம் ஒன்றும் உண்டு. குழு அங்கத்தவர்கள் அனைவருமே எடுத்தவர்கள், கொடுத்தவர்கள், எடுக்க –கொடுக்க இருப்பவர்கள், உடந்தையாக இருந்தவர்கள், கண்டும் காணாத பாவனையில் இருப்பவர்கள். அன்றாடம் அழகழகான அறிவுரைகளையும், ஆழமான குர்ஆனிய விளக்கங்களையும், வல்லோன் அல்லாஹ்வின் திருநாமங்களது மகத்துவங்களையும் சலிப்பேதும் ஏற்படாமல்; வெகுதுலக்கமாக எமக்கு வழங்கி வரும் செஞ்சொல் வித்தகரும்,வருங்காலக் கல்விமான்களை உருவாக்கித் தரும் அரும் பணியில்அர்ப்பணத்துடன் உழைத்து வருபவருமான உஸ்தாத் அவர்களும் கூட இவ்விடயத்தில் அமைதி காத்திருப்பது கேவலமாகத் தோற்றுகின்றது. லட்சங்களிலும் கோடிகளிலும் கைக்கூலி என்ற பெயரிலோ, சீதனமாகவோ எடுத்தாலும் இன்னமும் கூட மஹர் ஆக, 133/- ரூபாவையே பதிவு செய்யும் படுபாதகமான கைங்கர்யத்துக்கு ஒத்து ஊதும் நீதித்துறை வித்தகர் ஒருவரும் இக்குழுவில் அமர்ந்திருப்பது வெட்கக்கேடில்லையா? 
 
ஹலால் விவகாரம் என்ற ஒன்றை உருவாக்கி எம் அனைவரையும் ஆற்றொணாத் துயரில் ஆழ்த்திய எம் ஆலிம்கள், காலா காலமாக கைக்கூலி அல்லது சீதனம் என்ற பெயரில் முழு முஸ்லிம் சமூகத்தையும் அரித்துக் கொண்டிருக்கும் ‘இஸ்லாமியமல்லாத வழக்கங்கள்’ என அவர்களே கூறும் அவற்றை ‘ஹராம்’ எனப் பிரகடனப்படுத்தும் தைரியத்தை இழந்து போனது எவ்வாறு?
 
சமூகத்திலிருந்து மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட மிகச் சிறந்த அறிஞர்கள் இவ்வாறுதான் வழிகாட்டுவார்களாயின் பாமர முஸ்லிம்களுக்கு அதுவும் சொல்லொனாத் துயரங்களுக்கு ஆட்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் எண்ணிறந்த பெண்களுக்கு என்னதான் விடிவு?
 
குலா மணவிடுதலை பற்றிப் பேசும் போது ‘இருசாராரும் இணக்கம் காணும் வகையில் மணவாளி தனது கணவருக்கு நஷ்டஈடு வழங்க வேண்டும்; இணக்கம் காணாவிடின் நீதிமன்று கொடுக்கும் தீர்ப்பினை ஏற்க வேண்டும்’ என்று ஒரு விதி நிர்ணயம் செய்யப்பட்டுள்ளது.
 
ஏற்கெனவே அங்கீகாரம் பெற்ற கைக்கூலியின் பேரில் அல்லது அங்கீகாரம் பெறாத சீதனத்தின் பேரில் கொடுத்த அனைத்துமே நஷ்டம். அதற்கும் மேலாக இன்னமுமா?
 
‘மனைவி தனது மஹரை அல்லது மணவாளருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சீதனத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ள உள்ள பாத்யதையை விசாரிக்க காஸி நீதிமன்றத்துக்கு இருக்கும் அதிகாரம் வலுப்படுத்தப்படவேண்டும்’ என்பது ஒரு சிபாரிசு. எந்த விதமான ஆதார பூர்வமான பதிவுகளும் இல்லாமலேயே சீதனம் என்ற பெயரில் பணம், பொருள், அசையும் – அசையா ஆதனங்கள் அனைத்தும் கபளீகரம் செய்யப்பட்டதன் பின்னர் இழப்பை ஈடு செய்ய என்ன சான்றுகளைக் கொண்டு வரலாம்?
 
பின்னையோரின் அதாவது முப்தி அவர்களின் அறிக்கை மிக்க சுவாரஷ்யமானது. தமது சிபாரிசுகளின் முன்னர் அவர்கள் முன்வைக்கும் பீடிகைகள் கவனத்தை ஈர்ப்பன.
 
மத்ஹப்கள் வகிக்கும் முக்கியத்துவத்தினை வலியுறுத்துவதுடன் அவர் தம் அறிக்கை ஆரம்பமாகின்றது – வரலாற்றுப் புளுகு ஒன்றுடனும் கூட: ‘உலகின் மூன்றில் இரண்டு பாகம் அளவுகைப்பற்றப்பட்டிருந்த உதுமானிய காலிபாத்தின் காலத்தில்’ இதுதேவை தானா? யாருடைய காதில் பூ குத்தப் போகின்றோம்?
 
‘Sect என்ற பதம் MMDA யிலிருந்து நீக்கப்பட்டு முஸ்லிம் சட்டம் என்ற பதத்தால் அது பிரதியீடு செய்யப்படுமாயின் காஸிகள், வழக்குகளை விசாரிப்பதற்குத் துணையாக திருமணம், விவாகரத்து என்பவற்றோடு சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து விவகாரங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கையேட்டினைத் தயாரிக்க வேண்டி வரும். ஒன்றில் காஸி இக்கையேட்டினைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அல்லது ஒரு முஜ்தஹித் அல்லது இஸ்லாமிய கல்வி நெறியில் Ph.D. பட்டம் பெற்ற ஒருவர் காஸியாக அமைய வேண்டும்’. இது பீடிகை.
 
இவையெல்லாம் நிகழக் கூடியனவா என்ற ஐயத்தைக் கிளறி, அச்சுறுத்தல் செய்வதாக அமைந்துள்ளது இது.
 
அவ்வாறான கையேடுகள் ஏற்கெனவே வலம் வந்துகொண்டிருப்பதனை அறியாதோராக இவர்கள் இருப்பது ஆச்சரியம். அது மட்டுமல்ல, அவற்றில் உள்ளடங்கியுள்ள ஒவ்வொரு விவகாரம் குறித்தும் பல்வேறு ஆய்வுகள் அன்றாடம் வெளியாகி வருகின்றன. மேலும், இவையெல்லாம் கவலைக்கிடமான நிலைமை எனச்சித்தரிக்கப்பட வேண்டிய தேவை இல்லாத அளவுக்கு இஸ்லாமியகல்வித்துறை ஆழமாய், அகன்றதாய், உயர்ந்ததாய் பாரெங்கும், நமது இலங்கை நாட்டிலும் வளர்ந்து வருகின்றமை மகிழ்வையே ஊட்டுகின்றது.
 
திருமணப் பதிவு என்பது அவசியமில்லை என்பதை எமக்கு உணர்த்துவதற்காக மத்ரஸா பாடத்திட்டத்தின் ஓர் அங்கத்தைஅப்படியப்படியே பிரதி செய்து பக்கங்களை நிரப்பிப் பெரும் பீடிகையாக அமைத்து பின்னையவர்கள் கூற வருவது என்னவென்றால், திருமணத்தைப் பதிவு செய்தல் என்பது அவசியமான ஒரு கருமமல்ல என்பதாகும். I.L.M அப்துல் அஸீஸ் காலம் முதல் ஒரு நூற்றாண்டுக்கும்மேலாக இவ்விவகாரத்துக்குத் தீர்வு காண இயலாத, வக்கில்லாத ஒரு சமூகமாக இன்னமும் நாம் இருப்பது வருத்தத்துக்குரியதல்லவா?
 
ஒரு விடயத்தை நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டும். இன்னமும் கூடஎங்கள் நாயகம் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களது காலத்ததும், அன்னாருக்குப் பின்னைய காலங்களதும் எமக்குத் தேவையான சட்டதிட்டங்களையெல்லாம் வகுத்து எம்மையெல்லாம் வழிநடாத்திக்கொண்டிருக்கும் இமாம்களது காலங்களதும் மானிடவியல் (Anthropological) ஆய்வுகள் சரிவர மேற்கொள்ளப்பட்டில்லை என்பதாகும் அது. ஹிஜாஸி, ஈராக்கிய இமாம்களிடையிலான கருத்து வேறுபாடுகளுக்கான காலச்சூழல், வரலாற்றுப் பின்னணிகள், அவர்கள் எதிர்கொள்ளவேண்டியிருந்த அழுத்தங்கள் என்பனவெல்லாம் இன்னமும் கூட முற்று முழுதாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டில்லை. இமாம்கள் அனைவரதும் வரலாறுகள் துன்பியல் நிறைந்த சோகக்கதைகளாகவே – ரத்தக் கண்ணீர் போல – கற்பிதம்செய்யப்பட்டிருப்பதன் காரணங்கள் கூட நாம் அறியோம்.
 
இலங்கையில் எம்மை வழிநடாத்திக் கொண்டிருக்கும் பேரறிஞரான இமாம் ஷாபிஇ அவர்கள் எகிப்தில் வாசஞ் செய்த போது கொண்டிருந்த கருத்துகள், அன்னவர் ஈராக்கிலிருந்த போது முன் வைத்தனவற்றோடு முரண்பட்டு நிற்பதற்கான காரணங்கள், இவற்றுள் தாக்கம் செலுத்திய காரணிகள் என்பனவெல்லாம் தீர்க்கமாக ஆய்வு செய்யப்படாத நிலையிலேயே உள்ளன. ஆண்டாண்டு காலமாக பழங்கதைகளையும் ஊகங்களையுமே மக்களது சிந்தையுள் திணித்துக் காலத்தை ஓட்டிவருகின்றோம்.
 
நிலைமை இவ்வாறிருக்க அன்றைய கால வழக்கங்களையும், கருத்துக்களையும் அப்படியே களைந்தெடுத்து எமது சூழலில் நாற்று நடுதல் எத்துணை பொருத்தமுடைத்து என்பது தனியானதோர் ஆய்வுக்குரிய விடயம்.
 
நிற்க, பெண்களை முஸ்லிம் விவாக பதிவாளர்களாக நியமிக்கலாமா?ஆடுகளத்தை உடனேயே மஸ்ஜிதுக்குக் கொண்டு செல்கின்றார் முப்தி.
 
‘திருமணங்கள் மஸ்ஜிதில் செய்யப்படுவதே சிறப்புடைத்து என்பர் இஸ்லாமிய அறிஞர்களுள் பெரும்பாலானோர். ஆக நாம் திருமண ஒப்பந்தங்களை மஸ்ஜிதில் செய்வதே சிறந்தது’.
 
நல்லது.
‘நான்கு மத்ஹப்களினதும் அறிஞர்கள் விடாய் காலத்திய பெண்டிர் மஸ்ஜிதில் தரித்திருப்பது ஏற்புடையதல்ல என்பர்’. இமாம்களென்ன பெண்டிரும் கூட அதனை ஏற்புடையதெனக் கொள்ளமாட்டார். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், அனைத்துப் பெண்டிரும் அனைத்துக்காலமும் விடாயிலேயே இருப்பர் எனப் பின்னையவர்கள் காட்டமுனைவதாகும்.
 
மாற்றுவழி என்ன?
 
மஸ்ஜித் தவிர்ந்த ஓரிடத்தில் திருமணப் பதிவினைச் செய்யலாம். என்றாலும் அதுவும் ஆட்சேபனைக்குரியது. ஏனெனில் ‘பெண்கள் தனியே பிரயாணம் செய்ய வேண்டி வரும்; மஹ்ரமல்லாத ஆண்களுடன் பெண்கள் கலத்தல் விளையும்; பதிவினை செயல்படுத்துவதில் செயற்பாட்டு, ஷரீஆ முரண்பாடுகள் தோற்றும்’.
 
ஆக பெண்களை விவாகப் பதிவு செய்ய அனுமதிப்பது தகாது.
 
அபூ தாவூதை முன்னிறுத்தி அழகான ஒரு மேற்கோளை முன்வைக்கின்றனர் பின்னையவர்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘மஸ்ஜிதுக்குச் செல்வதினின்றும் உங்கள் பெண்களைத் தடுக்காதீர்கள். அவர்களது வீடுகளே அவர்களுக்கு நலமாயிருப்பினும் கூட’.
 
எனவே பின்னையவர்கள் கூறுகின்றார்கள்: ஆக, ஒரு பெண்ணுக்கு தனது வீட்டில் தொழுவது தான் மஸ்ஜிதில் தொழுவதைவிட ஏற்றமாக இருக்கும். எனவே, மஸ்ஜிதில் நடக்கக்கூடிய சடங்குகள், ஆசாரங்களில் இருந்தும் தவிர்ந்திருப்பதே பெண்களுக்கு மேல்.
 
பதமாக, பவிசாக தோசை அடுத்த பக்கம் புரட்டப்பட்டிருக்கும் பக்குவம் தான்; என்னே!
 
MMDA
அதாவது அறிவுறுத்தல் சபை பற்றிய பின்னையவர்களது சிபாரிசு இருபெரும் முப்திகளதும் பிழைப்பு சம்பந்தப்பட்ட விவகாரம் என்பதனால் அது குறித்து நாம் ஏதும் கூறுவது அழகல்ல.
 
திருமண வயது பற்றிய உரையாடலில் மதிப்புக்குரிய இமாம்கள் ஷாபிஇ, அபூ ஹனீபா, அஹ்மத் இப்ன் ஹன்பல் ஆகியோர் முன்நிற்க இருபதுக்கும் மேற்பட்ட அறிஞர்கள் புடைசூழ வீர கோஷம் இட்டு வரும் பின்னையவர்கள், இளம் சிறுமியரை பூப்பெய்து முன்னமேயே திருமண பந்தத்தில் இணைப்பது ஆகும் எனப் பிரகடனம் செய்கின்றார்கள். விற்பனைப் பண்டமான வெறும் பிண்டம் தானே சிறுமியர் என்றாலும் கூட மிகவும் இளகிய மனம் கொண்டோராய் இவர்கள் செய்யும் பரிந்துரை கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கது.
 
 ‘ஆண் பெண் இருபாலாருக்கும் திருமணத்துக்கான குறைந்த வயது 18 ஆகும். என்றாலும் 16க்கும் 18க்கும் இடைப்பட்ட வயதினர் காஸியின் அனுமதியுடன் மணம் செய்யலாம். எவ்வாறாயினும் 16 வயதுக்குக்குறைவாயிருப்பின் முஸ்லிம் விவாக – விவாகரத்துச் சட்டம் அதனை சட்ட ரீதியானதல்ல எனக்கொள்ளக் கூடாது’.
 
‘அது’ சட்ட ரீதியானதல்ல எனக் கொள்ளக்கூடுமாயின் எமது பெருமதிப்புக்குரிய முப்தி அவர்களின் அவதாரமே கேள்விக்குரியதாகி விடும் என்பதால் இத்துடன் அதனை விட்டுவிடுவோம்.
பலதாரமணம் பற்றிய அங்கத்தின் பீடிகைகள் ருசிகரமானவை; ‘இதிலிருந்து நாம் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான ஓர் அம்சம் என்னவென்றால், பலதார மணத்துக்கு நாம் தடைகள் ஏதும் விதித்து விடக்கூடாது. சிரமங்களுக்குள்ளான ஒரு கருமமாகவும் அதனை ஆக்கி விடக்கூடாது.’
 
சிரமமா? எத்துணை குஷியான விவகாரம் அது. அதுவும் பின்னையவர்கள் எல்லா வசதிகளயும் மிக லாபகரமாகச் செய்து தரும்போது!
          ஏற்கெனவே ஒரு மனைவியை அல்லது பல மனைவியரைக்கொண்ட ஒருவர் மற்றும் ஒருவரை நாடுகின்றார். அவர் 30 நாட்களின் முன்னர் காஸியிடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும். காஸியின் அனுமதிகிட்டவில்லை. தான் கருதிய கருமத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்கின்றார். இதன் மூலம் அவர் குற்றம் இழைத்தவர் ஆகின்றார். அதற்குத் தண்டனை இலங்கை நாணயத்தில் 5000 ரூபாய்க்குக் குறையாத தொகை (உண்மையான பரிபாஷையில், அதிகபட்சம் 5000 ரூபாய்). இதைவிட வசதியான சிபாரிசு வேறும் உண்டா?
காரியம் அனைத்தும் நடந்து முடிந்தாயிற்று. காஸி என்ன செய்யமுடியும். ‘மேலும் ஒரு விவாகம் செய்ய விண்ணப்பதாரி கொண்டுள்ள உத்தேசத்தை ஏற்கெனவே உள்ள மனைவியருக்கும், தான் விவாகம்செய்ய உத்தேசித்திருக்கும் பெண்ணுக்கும் (அதாவது ஏற்கெனவே மனைவியாகிவிட்ட கடைசி பெண்ணுக்கும்) அறிவிப்பார்’.
 
என்ன அயோக்கியத்தனமான சிபாரிசு இது!
 
விரிவஞ்சி இத்துடன் விடுத்தல் நலம்.
முக்கியமான இரு ஆலோசனைகள் வலம் வந்துகொண்டிருக்கின்றன:
 
ஒன்று, இருசாராரையும் ஒன்று கூட்டி இணக்கம் காணச் செய்வது. ஏன் இணக்கம் காண வேண்டும்? பிரிதல் மானுட உரிமை. அதற்குத் தடைவிதித்தல் தகாது. அவர்கள் சமர்ப்பித்த அறிக்கைகள் ஏற்கனவே வரலாற்று ஆவணங்களாக பதிவாகிவிட்டன. அவர்கள் தத்தமது பாசறைகளுக்குள்ளேயே இருந்து கொள்வது தான் உத்தமம். இணக்கம் காணாத இரு அறிக்கைகளின் பின்னர், இணக்கம் கண்ட ஓர் அறிக்கை என மூன்றாவது ஒன்றைச் சமர்ப்பிப்பது… அதனைப் பேசாது விடுவதே நலம். முரண்பாடுகளிலும் ஏதும் ஓர் அழகைக் கண்டு ரசிக்கும் பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ளல் வேண்டும்.
 
மாறாக செய்ய வேண்டுவது என்ன? மிகத் திறமை வாய்ந்த இளைஞர்கள் – அதாவது ஸலீம் மர்ஸுப் குழுவின்அங்கத்தவர்களிலும் வயது குறைந்தவர்கள் – ஏராளமாக இருக்கின்றார்கள். அவர்களுள் பலர் இஸ்லாமிய கல்வி நெறிகளில் போலவே, வழக்கிலுள்ள சட்டத்துறையிலும் பெருந்திறன் படைத்தவர்களாக உள்ளார்கள். சீரிய சிந்தனைத் திறம் கொண்ட சகோதரியரும் பலர் உளர். சட்டத்துறையில் மாத்திரமன்றி, ஏனைய பல துறைகளில் பணியாற்றும், சமூக நலனில் பேர் அக்கறையும், மிகச்சிறந்த கல்வித் தகைமைகளும் கொண்ட பலர் சமூகத்தில் இருக்கவே செய்கின்றனர்.
 
பொறுப்பு அத்தகையோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும். அவர்களுக்கு அனுசரனையாகவும், ஆலோசகர்களாகவும் அறிவுறுத்தல் செய்பவர் களாகவும் அறிவிலும் அனுபவத்திலும் முதிர்ந்த பெரியவர்கள் இருக்க வேண்டும்.
 
சுமுகமான ஒரு சூழலை இது ஏற்படுத்தக் கூடும்.
 
வலம் வரும் அடுத்த ஆலோசனை எமது முஸ்லிம் அமைச்சர்கள், பாராளுமன்ற அங்கத்தவர்களுக்கு MMDA யின் தற்போதைய நிலைமை தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்பது. இந்த வகையில் ஏற்கெனவே மேற்கொள்ளப்பட்ட முனைப்புகள் சாத்தியப்பாடு அற்றவையாய்ப் போய்விட்டதாகத்தான் தெரிகின்றது.
 
மாற்றாக, முஸ்லிம்கள் அல்லாத அமைச்சர்களுக்கும், பாராளுமன்றஅங்கத்தவர்களுக்கும் தான் இவ்வாறான தெளிவுறுத்தல் செய்யப்படவேண்டும். அப்போதுதான் முஸ்லிம் மாதர் சமூகம் எத்தகையஅவலங்களுக்கும், அல்லல்களுக்கும் ஆளாக்கப்பட்டிருக்கின்றதுஎன்பதை அனைவரும் புரிந்துகொள்ள இயலும். இறுதியில் நாம்சமர்ப்பிக்கக்கூடிய அறிக்கைக்கு –அப்படியான ஒன்றை நாம்எப்போதாவது சமர்ப்பிக்கக்கூடுமாயின் – அவர்களது ஆதரவை நாம்பெற்றுக்கொள்ளலாகும்.
 
இப்போதைக்கு இது போதும்.

About the author

Administrator

Leave a Comment