Features சமூகம்

ஒரு மாநகரம் துண்டாடப்படுகிறது!

Written by Administrator
  • பீ.எம். முஜீபுர் ரஹ்மான்

இலங்கை முஸ்லிம்களின் வரலாறு, பூர்வீகம், பாரம்பரியம் மற்றும் தேசிய அடையாளம் என்பவற்றில் இருந்து பிரிக்க முடியாத தொன்மை மிக்க நகராக கல்முனை இருந்து வருகின்றது. தற்போது இதன் வடக்கே தமிழ் சகோதரர்களால் பிரச்சினை, அதேபோல் அதன் தெற்கே முஸ்லிம் சகோதரர்களால் பிரச்சினை.

அதாவது, கல்முனையின் இரு பக்கங்களிலும் இருக்கின்ற பிரச்சினைகளான வடக்கே உள்ள தமிழர்கள் அவர்களுக்கான தனியான பிரதேச செயலகம் அதன் எல்லையைக் கொண்ட ஒரு நகர சபையைக் கோருகிறார்கள். அதேபோல், தெற்கிலே உள்ள சாய்ந்தமருது முஸ்லிம்கள் தங்களுக்கு தனியான பிரதேச சபையைக் கோருகிறார்கள். இவ்வாறு முஸ்லிம் பெரும் நிலப்பரப்பை துண்டாட முயற்சிக்கிறார்கள்.

ஆனால், கல்முனை மக்கள் ஏன் ஒன்று பட்டிருக்க விரும்புகிறார்கள். இதற்கான வரலாறு என்ன என்று நோக்கினால் சிறப்பாக இருக்கும். இலங்கையை ஆண்ட சிங்கள மன்னர்கள் மட்டக்களப்பினை தமிழ் சிற்றரசர்களினைக் கொண்டும் கல்முனையை முஸ்லிம் சிற்றரசர்களினைக் கொண்டும் நிர்வகித்து வந்துள்ள வரலாறுகள் உள்ளன.

உதாரணமாக, இலங்கையை ஆட்சி செய்த பராக்கிரமபாகு மன்னன் மட்டக்களப்பில் தினசிங்கன் எனும் தமிழ் சிற்றரசனையும் கல்முனையில் ரகுமான் ராஜா என்ற முஸ்லிம் சிற்றரசனையும் நியமித்து நிர்வாகம் செய்த வரலாற்றை குறிப்பிட முடியும். இவ்வாறாக, முஸ்லிம் சிற்றரசர்களை கொண்டு கல்முனை ஆட்சி செய்யப்பட்டுள்ள வரலாறு காலனித்துவத் திற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே கல்முனை முஸ்லிம்களின் பூர்வீகமாக இருந்து வந்துள்ளதை சான்று பகர்கின்றது.

ஆங்கிலேயர்களால் இயற்றப்பட்ட உள்ளூராட்சி தொடர்பிலான சட்டங்களில் கல்முனை முஸ்லிம்களினுடைய பூர்வீகம் என்ற தொன்மை மிக்க வரலாறு பேணப்பட்டிருந்தது. கல்முனை பிரதேசம் ஒரு நகரமாக உத்தியோகபூர்வமாக அப்போதைய ஆளுனர் சேர் ஜே. ரிட்ச்வேயினால் 1892 ஆம் ஆண்டின் 18 ஆம் இலக்க சிறிய பட்டின சுகாதார சபைகள் சட்டத்தின் பிரிவு 2 இன் கீழ் 1897 பெப்ரவரி 19 இல் வெளியான 5459 ஆம் இலக்க அரச வர்த்தமானியில் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. மேற்சொன்ன 5459 ஆம் இலக்க அரச வர்த்தமானியில் கல்முனை பட்டினம் பின்வரும் எல்லைகளினை கொண்டு வரையறை செய்யப்பட்டது.

வடக்கு எல்லை – நற்பிட்டிமுனையில் இருந்து கடல் நோக்கிச் செல்லும் வீதி (தாளவெட்டுவான் வீதி), கிழக்கு – கடல், தெற்கு – சாய்ந்தமருது கிராமம், மேற்கு நற்பிட்டிமுனைக் கிராமம்.

1897 பெப்ரவரி 19 இல் மேற்குறித்த எல்லை நிர்ணயங்களுடன் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட கல்முனைப் பட்டினம் முஸ்லிம் பெரும்பான்மையை கொண்டமைந்தது. காலனித்துவத்திற்கு முற்பட்ட கல்முனையில் முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையான சமூகமாக இருந்தார்கள் என்ற தவிர்க்க முடியாத தொன்மையான வரலாற்றின் அடிப்படையில் இருந்தே 1897 பெப்ரவரி 19 இல் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட கல்முனை பட்டினம் மற்றும் அதன் எல்லைகள் ஆங்கிலேயர்களினால் நிர்ணயிக்கப் பட்டிருந்தன.

1933 இல் டொனமூர் சீர்திருத்தத்தினை மையப்படுத்தி 1935 இல் கல்முனை மேற்கு எல்லையில் கொண்டு வரப்பட்ட சிறிய எல்லைத் திருத்தங்கள் தவிர, 1897 பெப்ரவரி 19 இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த அரச பிரகடனத்தின் மூலம் குறித்துரைக்கப்பட்ட கல்முனை பட்டின எல்லைகளுக்குள் காணப்படும் நிலம், வசிக்கும் குடிகள் (Inhabitants) காரியாலயங்கள், வர்த்தகமையங்கள் என்பன இற்றை வரை அமுலுக்கு வந்த எந்தவொரு பொது நிர்வாக அலகுகளின் எல்லைகளினாலோ அல்லது உள்ளூராட்சி மன்ற அலகுகளின் எல்லைகளினாலோ துண்டு போடப்பட்டு வேறாக்கப்படவில்லை என்பது தெட்டத் தெளிவான நிதர்சன வரலாற்று உண்மையாகும்.

1892 ஆம் ஆண்டின் 18 ஆம் இலக்க சிறிய பட்டின சுகாதார சபைகள் சட்டத்தின் இயக்கத்தில் உருவான சுகாதார சபை பட்டினத்தின் பொதுச் சுகாதாரம், துப்பரவு, குப்பை மற்றும் கழிவு அகற்றுதல், வீதி விளக்குகளை நிர்மாணித்தல், பொது மலசல கூடம் மற்றும் சந்தை ஆக்கம் என்பவற்றுடன் சிறிய வாசிகசாலை அமைத்தல் போன்ற பொறுப்புகளுடன் கூடிய உள்ளூராட்சி அமைப்பாக காணப்பட்டது.

அதன் பின்னர் 1946 ஆம் ஆண்டின் 3 ஆம் இலக்க நகரசபை சட்டத்தின் பிரிவு 2 இன் கீழ் பிறப்பிக்கப்பட்ட அமைச்சரவையின் அதிகாரபூர்வமான கட்டளையின்படி கல்முனை 1 ஆம் வட்டாரம் தொடக்கம் கல்முனை 7 ஆம் வட்டாரம் வரைக்கும் ஏழு தேர்தல் வட்டாரங்களைக் கொண்ட பட்டின சபையாக (Town Council) 1946 இல் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. அப்போது கல்முனையில் மொத்த வாக்காளர் தொகை 10458 ஆக இருந்தது.

1946 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற முதலாவது பட்டின சபைத் தேர்தலில் 5 முஸ்லிம் உறுப்பினர்களும் 2   தமிழ் உறுப்பினர்களும் தெரிவு செய்யப்பட்டனர். முஸ்லிம் உறுப்பினர்கள் மொத்தமாக 5131 வாக்குகளையும் தமிழ் உறுப்பினர்கள் 1773 வாக்குகளையும் பெற்று தெரிவாகியிருந்தனர். இது கல்முனையின் இனத்துவ பரம்பல் 1946 ஆம் ஆண்டில் முஸ்லிம்கள் 76% ஆகவும் தமிழர்கள் 24% ஆகவும் இருந்துள்ளனர் என்பதையே காட்டுகின்றது.

1987 ஆம் ஆண்டின் 15 ஆம் இலக்க பிரதேச சபை சட்டத்தின் கீழ் கல்முனை பட்டின சபையுடன் அதனைச் சூழ்ந்து இருந்த கிராமிய சபைகளான கரவாகு வடக்கு கிராமிய சபை, கரவாகு தெற்கு கிராமிய சபை, கரவாகு மேற்கு கிராமிய சபை என்பன இணைக்கப்பட்டு கல்முனை பிரதேச சபை உருவாக்கப்பட்டு 1994 ஆம் ஆண்டு முதலாவது கல்முனை பிரதேச சபை தேர்தல் நடைபெற்று. பின்னர் 2000 ஆம் ஆண்டு நகர சபையாகவும் பின்னர் 2001 ஆம் ஆண்டு மாநகர சபையாகவும் அது தரம் உயர்த்தப்பட்டது.

1897 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட கல்முனை பட்டின சுகாதார சபை தொடக்கம் இன்றுள்ள கல்முனை மாநகர சபை வரை கல்முனை உள்ளூராட்சி சபைகளின் வரி மற்றும் ஏனைய வருமானங் களில் 75% இற்கு குறையாத பகுதி கல்முனை முஸ்லிம்களின் உழைப்பில் இருந்தே பெறப்பட்டுள்ளது.

கல்முனை சாஹிரா வீதியில் இருந்து தாளவெட்டு வான் வீதி வரைக்குமான கல்முனை நகர எல்லைக்குள் 90% இற்கும் மேற்பட்ட கடைகள் மற்றும் வர்த்தக நிறுவனங்கள் முஸ்லிம்களுக்குச் சொந்தமானதாகும். கல்முனையின் நகரப் பண்பு முஸ்லிம்களின் வர்த்தக நிறுவனங்கள் மற்றும் அவைகளின் பொருளாதார செயற்பாடுகளின் நேரடிப் பிரதிபலிப்பாகும். கல்முனைத் தொகுதியில் இருந்து காலத்திற்கு காலம் தெரிவான முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களால்தான் கல்முனையின் நகரப் பண்பினை எடுத்தியம்பும் அனைத்து உட்கட்டுமானங்களும் வசதிகளும் கொண்டுவரப்பட்டன என்பது சமகாலத்தில் வாழும் அனைவரும் அறிந்த உண்மையாகும்.

கல்முனை வடக்கு ஆதார வைத்தியசாலை, நீதிமன்ற கட்டிடத் தொகுதி, டெலிகொம், கல்முனை ரெஸ்ட் ஹவுஸ், வீதி அபிவிருத்தி அதிகார சபை, வீதி அபிவிருத்தித் திணைக்களம், நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம், கட்டிட திணைக்களம், தேசிய வீடமைப்பு அதிகார சபையின் காரியாலயக் கட்டிடத் தொகுதி, பொது நூலகம், சந்தைத் தொகுதி, மாநகர சபை கட்டிடத் தொகுதி, பல நோக்கு கூட்டுறவுச்சங்கம், இலங்கை போக்குவரத்துச் சபை டிப்போ, தபால் தலைமைக் காரியாலயம், பஸ் தரிப்பு நிலையம், பிராந்திய சுகாதார சேவைகள் பணியாளர் பணிமனை கட்டிடத் தொகுதி என்பவற்றினை இங்கு பிரதானமாக குறிப்பிட முடியும். மேற்கூறப்பட்ட அதிகாரபூர்வமான வரலாறு, சமகால புள்ளிவிபரங்கள் மூலம் கல்முனை நகரம் முஸ்லிம்களின் பூர்வீக நகரம் என்பது நிரூபணமாகின்றது.

எனவே, 1897 ஆம் ஆண்டில் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட கல்முனை சனிடரி சபை எல்லைகளை தழுவி 1946 இல் பிரகடனம் செய்யப்பட்ட கல்முனை பட்டின சபை எல்லைகளை எதிர்காலத்தில் துண்டுபோடும் வகையிலான எந்த உள்ளூராட்சி மன்ற அல்லது பொது நிர்வாக அலகுகளையும் ஒருபோதும் எங்களால் ஏற்க முடியாது என்பதை வலியுறுத்திக் கூறுகிறோம் என விரிவுரையாளர் எச்.எம். நிஜாம் கருத்துரைக்கிறார்.

எச்.எம். நிஜாம்

ஆனால், பிரிப்பதாக இருந்தால்

  1. ஒரே தடவையில் வேறாக்குதல்: 1987 இல் கல்முனை பிரதேச சபை உருவாக்கத்திற்காக இணைக் கப்பட்ட நான்கு உள்ளூராட்சி அலகுகளையும் ஒரே தடவையில் வேறாக்குங்கள்.
  2. அதன் அடிப்படையில் கல் முனை பட்டின சபை எல்லைக்குரிய பிரதேசம் கல்முனை மாநகர சபையாக உருவாக்கப்படல்.
  3. மேலும், கரவாகு தெற்கு கிராமிய சபை எல்லை சாய்ந்தமருது நகர சபையாக உருவாக்கப்படல், கரவாகு வடக்கு கிராமிய சபை எல்லை அதற்கான உள்ளூராட்சி அலகாக உருவாக்கப்படல், கரவாகு மேற்கு கிராமிய சபை எல்லை அதற்கான உள்ளூராட்சி அலகாக உருவாக்கப்படல்.

சாய்ந்தமருது பிரிக்கப்பட வேண்டும்– Dr. என். ஆரிப்

கல்முனையின் காவலர்கள் என்ற போர்வையில் கல்முனையை இல்லாமலாக்கும் படலம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது இன்று நேற்றல்ல. இது ஏற்கெனவே இருந்த கல்முனையின் அரசியல்வாதிகளினால் படிப்படியாக அரங்கேற்றப்பட்டது. இன்று சுடர்விட்டு எரிய ஆரம்பித்துள்ளது. பின்னால் வந்த முன்னாள் இந்நாள் அரசியல்வாதிகளும் மகுடி ஊதினார்கள். இன்னும் ஊதுகிறார்கள். சாய்ந்தமருதில் இருந்து தான் பெரும்பாலும் கல்முனையில் முஸ்லிம்கள் குடியேறினார்கள் என்ற உண்மையை அவர்களினால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போனது தான் இதற்குக் காரணமாகலாம்.

இருந்து இல்லாமல் போன உள்ளூராட்சி சபையைக் கோருகிறார்கள் சாய்ந்தமருது மக்கள். அதற்கான எல்லாத் தகைமைகளும் அந்த ஊருக்கு இருக்கின்றது. ஆனால், அதனைத் தடுப்பதில் அந்தக் காலம் தொட்டே குறியாக இருந்து வருகிறார்கள் சிலர். அதனால் இதனை கல்முனைக்கு எதிரானதாக திசைதிருப்பியுள்ளார்கள். சாய்ந்தமருது பிரிவதால் கல்முனைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை.

மாநகர சபையிலிருந்து பிரதேச சபையாக பிரிக்க முடியாது. ஆனால், நகர சபையாக மாறுவதற்கான அத்தனை தகுதிகளும் சாய்ந்தமருதூருக்கு இருக்கின்றது. ஆனால், 1987 ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பிருந்தவாறு நான்காகத்தான் பிரிக்க வேண்டும் என்று சிலர் இருக்கிறார்கள். அதனைச் செய்வது சாத்தியமில்லாத விடயமாகும் என்பதை நன்கு தெரிந்து கொண்டு தான் அந்த 4 பிரிப்பில் விடாப்பிடியாக இருக்கிறார்கள். அப்படி 4 ஆக ஏன் பிரிக்க முடியாது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அதற்கான சூழ்நிலை இப்போதும் இல்லை. இனி எப்போதும் வரப்போவதுமில்லை.

நான்காகப் பிரிப்பதாயின், அது 1987 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பிருந்தவாறு சாத்தியமில்லை. இரு தரப்பு விட்டுக்கொடுப்புடன் புதிய எல்லைகளில் உடன்பாட்டைக் கண்டு அதன்படியே தான் 4 ஆகப் பிரிப்பது சாத்தியமாகும். அதற்கு இரண்டு தரப்பும் பேச வேண்டும். பல சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்த வேண்டி வரலாம்.

கல்முனையை இரண்டாகப் பிரித்தாலும், நான்காகப் பிரித்தாலும், எத்தனையாகப் பிரித்தாலும் சாய்ந்த மருதின் எல்லைகளில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படப் போவதில்லை. அவ்வாறாயின், சாய்ந்தமருதுக்கு முதலில் சபையைப் பிரகடனம் செய்துவிட்டு எஞ்சிய கல்முனையை எப்படிப் பிரிப்பதென்று பேச்சு வார்த்தையை முன்னெடுப்பது தான் ஏற்புடையதும், சாத்தியமானதுமான தீர்வாகும்.

நான்காகப் பிரிப்பதற்கு இதுவரை யாருமே தடையில்லை. சாய்ந்தமருதும் தடையில்லை. தமிழர் தரப்பும் தடையில்லை. கல்முனைத் தரப்பினர் நான்காகத் தான் பிரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அதிகாரம் அவர்களுக்குள்ளே தான் இருக்கிறது. தீர்வை நாடித் தான் நான்கு என்றால், அதனை செய்துவிட்டுப் போய்க் கொண்டே இருக்க வேண்டியது தானே. அதனைச் செய்வது மில்லை. சாய்ந்தமருது பிரிந்துபோக விடுவதுமில்லை.

சாய்ந்தமருது தரப்பு கல்முனையோடு பேச வேண்டும் என்றால் யாரோடு பேசுவதென்பதற்கு விடையில்லை. சாய்ந்தமருதைப் பொறுத்தமட்டில் பேசுவதற்கு ஒரு மையப் புள்ளி இருக்கிறது. ஆனால் கல்முனைத் தரப்பில் அவ்வாறில்லை. அரசியல்வாதி, பள்ளிவாசல்கள் நிருவாகம், சிவில் அமைப்புகள், தனிநபர்கள் என்று பிரிந்தே இருக்கிறார்கள். சாய்ந்தமருதின் சபையைத் தடுப்பதில் ஒன்றுபடுவதைப் போல, தீர்வொன்றை நாடி ஒன்றுபட முடியவில்லை.

தமிழர்களின் நிலைப்பாடு

கல்முனை நகரம் தமிழர்களுடையது அல்லது தமிழர்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட ஒரு பிரதேசம். அங்கு சுமார் 95 வீதமான தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள். அதனை முஸ்லிம்கள் கபளீகரம் செய்தார்கள் என அண்மையில் தமிழத் தேசியக் கூட்டமைப்பு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தெரிவித்தார்.

ஆனால், இது உண்மைக்குப் புறம்பான கருத்து என முஸ்லிம் மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர், தமிழ் முஸ்லிம் ஒற்றுமையை வளர்த்து சமூக நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக தமிழ் முஸ்லிம் உறவை சிதைக்கப் பார்க்கின்றனர். இதனை காலாகாலம் செய்து வந்துள்ளார்கள்.

1986 தொட்டு சுமார் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் தமிழ் பயங்கரவாத அமைப்பினால் கல்முனை நகரத்தில் உள்ள முஸ்லிம் கடைகள் கொள்ளையிடப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. கல்முனை முஸ்லிம் மீனவர்களின் வாடிகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன. கல்முனை முஸ்லிம் தனவந்தர்கள் கடத்தப்பட்டு கப்பம் பறிக்கப்பட்டனர்.

கல்முனை நகரின் வடக்கு பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த முஸ்லிம் குடியிருப்புகளை விரட்டியடித்து தங்களின் வசிப்பிடங்களை விற்றுவிட்டு அல்லது கைவிட்டு விட்டு செல்லும்படியாக அச்சுறுத்தப் பட்டார்கள். கல்முனையில் நூற்றுக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். இந்த அட்டூழியங்கள் அனைத்தும் கல்முனை நக ரினை முஸ்லிம்களிடம் இருந்து பிடுங்கி எடுக்கும் நோக்கிலேயே அமைந்திருந்தன. கல்முனை நகர் முஸ்லிம்களுடையது என்னும் ஒரேயொரு வரலாறே இதற்குக் காரணமாக இருந்தது.

மேலும் ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் பயங்கரவாதிகள் 1990 களில் கல்முனை உதவி அரசாங்க அதிபர் காரியாலயத்தினை (இப்போதைய பிரதேச செயலகம்) துப்பாக்கி முனையில் இரண்டாக்கி இனத்துவ அடிப்படையிலான பொது நிர்வாகத்தினை கல்முனையில் ஏற்படுத்தினார். 1990 இல் கல்முனையில் சேவையில் இருந்த அனைத்து அரசாங்க அதிகாரிகளும் இந்த சட்ட விரோத செயற்பாட்டை அறிந்திருந்தார்கள்.

ஆயுதம் ஏந்திய தமிழ் போராளிகளின் துப்பாக்கி முனையில் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு பின்னர் கலைக்கப்பட்ட வட-கிழக்கு மாகாண சபை மூலமாக காக்கப்பட்டு இன்றும் செயற்பட்டு வரும்       சட்டரீதியற்ற, இனத்துவ அடிப்படையிலான தனியான தமிழ் உப பிரதேச காரியாலயத்தினை முஸ்லிம்களின் நெஞ்சில் நிலையாக நிறுவுவதற்கும் அதன் ஊடாக கல்முனை முஸ்லிம்களின் பொருளாதார மையங்களினை அபகரிப்பதற்கும் கல்முனை நகரத்தை பற்றிய பொய்யான வரலாறுகள், புனை கதைகள், திரிவுபடுத்தப்பட்ட எல்லைகள், புள்ளிவிபரங்கள் மற்றும் தகவல்களை பரப்பும் நெறிகெட்ட செயல்களில் சில இனத்துவ அரசியல்வாதிகளும் அரசாங்க அதிகாரிகளும் செயற்பட்டு வருகின்றார்கள்.

இவ்வாறு கல்முனையில் முஸ்லிம்களின் அடையாளத்தினையும் அவர்களின் பல நூற்றாண்டு கால உழைப்பையும் கபளீகரம் செய்து, அவர்களை சிறுமைப்படுத்தும் பொருட்டு தமிழ்த் தாயக கோரிக்கையாளர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட மற்றும் மேற்கொள்ளப்படுகின்ற நிகழ்ச்சித் திட்டங்களின் ஒரு அங்கமாகவே கல்முனை நகர் பற்றி தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பின் அரசியல்வாதிகள் விடுத்துவரும் கூற்றுக்கள் நோக்கப்படுகின்றன.

About the author

Administrator

Leave a Comment