Features அரசியல்

காயங்களுக்கு மருந்திட வேண்டிய புதிய இலக்கு

Written by Administrator

ஜயதேவ உயங்கொட

வென்றவர்களையும் தோற்றவர்களையும் கண்காணிப்பாளர்களையும் ஆச்சரியப்படுத்தும் பெறுபேறுகளுடன் 08 ஆவது ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடந்து முடிந்துள்ளது. மக்களின் தேர்தல் தெரிவுகளின் உடனடி வெளிப்பாடாக  பெரும்பான்மை – சிறுபான்மை வேறுபாடுகள் கூர்மையடைந்திருப்பதனை எதிர்பாராத திருப்பமாக அவதானிக்க முடிகிறது. வெற்றி பெற்ற கோதாபய ராஜபக்ஷ சிங்கள பௌத்த சமூகத்தின் அமோகமான ஆதரவைப் பெற்றிருக்கிறார். அதேவேளை வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மலையகத்திலும் மேல், தென் மாகாணங்களின் சில பிரதேசங்களிலும் திரண்டிருக்கின்ற தமிழ் முஸ்லிம் மக்களால் அவர் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். ராஜபக்ஷவின் பிரதான சவாலாக விளங்கிய சஜித் பிரேமதாச தமிழ் முஸ்லிம் மக்களின் அமோகமான ஆதரவைப் பெற்றிருக்கிறார். மறுபுறத்தில் அவர் சில தொகுதிகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு வாக்குளையே பெறுமளவுக்கு சிங்கள மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இறுதியில் பிரேமதாச பெற்ற 41.99 வீதத்துக்குப் பகரமாக ராஜபக்ஷ பெற்ற 52.55 வீதம் மூலம் அவர் தெளிவான மக்கள் ஆணையைப் பெற்றிருப்பதோடு தனது எதிராளியின் அரசியல் கூட்டணியையும் உலுக்கியிருக்கிறார். வெற்றியாளரின் பெரும்பான்மை இலங்கையின் 1.36 மில்லியனாக உச்ச எல்லையைத் தொட்டிருக்கிறது.

இனங்கள் துருவமயமாதல்

இலங்கைச் சமூகங்களின் அரசியல் இலக்குகளை வடிவமைப்பதில் இன துருவமயப்படுதல் பலவீனமடைந்து செல்லாமல் தொடர்ந்து செல்வதனை இரண்டு வேட்பாளர்களுக்குமிடையிலான வாக்குப் பகிர்வு உறுதி செய்திருக்கிறது. புதிய ஜனாதிபதியும் அவரது அரசாங்கமும் கடந்த கால காயங்களை ஆறச் செய்வதற்கான விடயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை இது உணர்த்துகிறது. கடந்த காலங்களின் இரு கட்சி அரசியல் ஆதிக்கத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதற்கான “மூன்றாவது சக்தியாக” பரிணமித்த வேட்பாளருக்கும் தேர்தல் முடிவுகள் பலத்த அடியைக் கொடுத்துள்ளது. இந்த மாற்று வேட்பாளர்களுக்கு மொத்த வாக்குகளில் நான்கு வீதத்தைக் கூடப் பெற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

இனங்களுக்கிடையிலான இந்தத் துருவமயப்படுதலுக்கான பிரதான காரணமாக முஸ்லிம் தீவிரவாதிகளால் நடத்தப்பட்ட ஈஸ்டர் தாக்குதலின் அரசியல் தாக்கங்களை அடையாளப்படுத்த முடியும். 9ஃ11 தாக்குதல் அமெரிக்காவினதும் மேற்கு ஐரோப்பாவினதும் சமகால அரசியலில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் போன்றதானதொரு தாக்கத்தையே அது இங்கும் விளைவித்தது.

ஈஸ்டர் தாக்குதல்

அரசாங்கத்துக்கும் தமிழ்க் கிளர்ச்சியாளர்களுக்கும் இடையிலான 30 வருட யுத்தத்தின் தாக்கத்திலிருந்து நாடு மீண்டு வரும் நிலையிலேயே ஈஸ்டர் தற்கொலைத் தாக்குதல்கள் நடந்தேறின. அரச தலைமைகளின் கடுமையான தோல்வியையும் பாதுகாப்புத் துறையின் பலவீனத்தையும் இந்தத் தாக்குதல்கள் எடுத்துக் காட்டின. தாக்குதல்களின் அரசியல் தாக்கம் பலவாறாக அமைந்திருந்தது. இது நாட்டு மக்களிடையே பாதுகாப்பின்மை உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அரசாங்கமும் அதனுடைய நிர்வாகமும் மக்களுக்கு பாதுகாப்பும் பாதுகாவலும் வழங்கும் என்ற நம்பிக்கையை மக்கள் இழந்தார்கள். மக்களின் கடும் கோபத்துக்கு மத்தியில் அரசாங்கம் உடனடியாகவே மக்களின் நம்பிக்கையீனத்துக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டி வந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து சமூக ஊடகங்களால் பரப்பப்பட்ட இஸ்லாமோபோபியா அலை குறிப்பாக சிங்கள பௌத்த மக்களிடையே வியாபிக்கத் தொடங்கியது.

பலமான ஆட்சியாளர் – பலமான அரசு

சிங்கள தேசியவாதத்தின் இந்தப் புதிய பரிணாமம் புதிய அரசியல் அதிர்வலைகளை தோற்றுவித்திருக்கிறது. சர்வதேச தொடர்புகளை உடைய தொழில்நுட்பத் திறன் நிறைந்த புதிய தலைமுறை பயங்கரவாதத்திலிருந்து மக்களைக் காப்பாற்றக் கூடிய பலமான தலைவரைக் கொண்ட பலமான அரசாங்கம் ஒன்றின் மூலமாக பலவீனமான செயற்திறனில்லாத அரசாங்கம் பிரதியீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை அது மேலோங்கச் செய்தது. இதற்கிடையில் எல்ரிரிஈ க்கு எதிரான யுத்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோதாபய ராஜபக்ஷ இந்த இடத்தை நிரப்புவதற்கான அபேட்சகராக தன்னை பிரச்சாரப்படுத்தத் தொடங்கினார். அதேபோல அவரது இரு சகோதரர்களும் முன்னிலை வகித்த ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவும் தாராளவாத ஜனநாயகத்திலிருந்து விடுபட்ட தேசிய பாதுகாப்பை முன்னிறுத்திய அரசியல் பிரச்சாரமொன்றை மறுபுறத்திலிருந்து முன்னெடுத்தனர். ஆழமாகப் பிளவுபட்டு பலவீனப்பட்டிருந்த மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கத்துக்கான பதிலீடாக அவர்கள் தம்மை முன்வைத்தனர். இதனால் ஈஸ்டர் தாக்குதல் பலவீனமான ஜனநாயக ஆட்சிக்கும் பலமான தேசியப் பாதுகாப்புக்கும் இடையிலான தெரிவொன்றை மேற்கொள்வதற்கான வாய்ப்பை ஈஸ்டர் தாக்குதல் வழங்கியது. இரு பிரதான வேட்பாளர்களாலும் முன்வைக்கப்பட்ட அரசியல் மாற்றீடுகளுக்கு தமிழ் சிங்கள முஸ்லிம் சமூகங்கள் வழங்கிய மறுமொழி இப்பொழுது வரலாறாகி விட்டது.

தேர்தல் பிரச்சாரம்

தேர்தலுக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்னே ஆரம்பிக்கப்பட்ட புதிய ஜனநாயக முன்னணியின் வேட்பாளராக சஜித் பிரேமதாச களமிறங்கினார். இந்தக் கூட்டணியின் பிரதான பங்காளியாக ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அமைந்தது. இது பிரதானமாக தமிழ், முஸ்லிம் இனங்களை இணைத்த பல்லினங்களின் ஆதரவுடனான கூட்டணியாக அமைந்திருந்தது. கட்சிக்குள்ளால் சஜித்துக்கும் ரணிலுக்கும் நிலவிய ஒவ்வாமைகள் காரணமாக செப்டம்பர் மாதத்தின் இறுதிப்பகுதியிலேயே சஜித் வேட்பாளராக களமிறங்குவதற்கு கட்சியினால் அனுமதிக்கப்பட்டார். பந்தயத்தில் தாமதமாக வந்து குதித்த அவர், கோதபாய ராஜபக்ஷ முன்வைத்த தேசிய பாதுகாப்பு தொனிப் பொருளுக்கு மாற்றமாக தனது அரசாங்கத்தின் நவ-தாராளவாத பொருளாதாரத்தினதும் சமூக மாற்றக் கொள்கையினதும் நிகழ்ச்சி நிரலுக்குள் அடங்கி சமூக நல அரசொன்றைப் பற்றிய பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தார். தனது பிரச்சாரங்களினூடாக அவர் தன்னை ஏழை எளிய மக்களின் தலைவனாக எடுத்துக் காட்டினார்.

பிரேமதாசவின் பிரச்சாரத்தின் மையப்புள்ளியாக அமைந்த சமூக நல அரசை மீளக்கட்டியெழுப்பும் தனது தந்தைவழி ஜனரஞ்சகம், சிங்கள பௌத்த வாக்காளர்களுக்கு மத்தியில் போதுமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. அத்தோடு பிரேமதாச மக்களின் நம்பிக்கையை இழந்த ஆளும் கட்சியின் வேட்பாளர் என்பதனால் ஆட்சிக்கெதிரான பிரதிகூலங்கள் எல்லாம் இவரது எதிர்த்தரப்புக்கான வாய்ப்புகளாக மாறின. தென்மாகாணத்தின் உள்ளே நடந்த சஜித்தினது தேர்தல் பிரச்சாரங்களின் போதெல்லாம் 1980 களின் பிற்பகுதியில் சஜித்தின் தந்தையால் மேற்கொள்ளப்பட்ட வன்முறைகள் மக்களின் ஞாபகத்துக்கு வந்து போயிருக்கலாம். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ஈஸ்டர் தாக்குதலுக்குப் பின்னரான சூழலில் சஜித் இலங்கையின் ஜனாதிபதியாவதற்குப் போதுமான அளவு தன்னை தேசியவாதியாகக் காட்டத் தவறியமை சிங்கள வேட்பாளர்கள் அவரை நிராகரிப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்திருப்பதாகக் கருதலாம்.

சமூகத்தின் பாதுகாப்பற்ற தன்மை

மறுபுறத்தில் பிரேமதாச பலமான சிங்களத் தேசியவாதியாக இல்லாமல் இருந்தமை தான் தமிழ் முஸ்லிம் வாக்குகளை, சில இடங்களில் 80 வீதம் வரை, அவருக்கு அள்ளித் தந்திருக்கிறது. தமிழ், முஸ்லிம் மக்களுக்கும் சிங்களவரை விட வித்தியாசமான பாதுகாப்பு அச்சம் இருக்கவே செய்தது. சிறுபான்மையின் பாதுகாப்பற்ற தன்மைக்கான முக்கிய காரணியாக அவர்கள் ராஜபக்ஷ குடும்பத்தின் தலைமையிலான சிங்கள தேசியவாத கூட்டணியின் அரசியல் மேலாதிக்கத்தைக் கருதுகிறார்கள். அவர்களுடைய கடந்த காலப் பதிவுகள் சிறுபான்மைச் சமூகத்துக்கு மொத்தமான சிங்களத் தேசியவாதக் கண்ணோட்டத்தையே காண்பித்திருக்கிறது. 

ராஜபக்ஷவுடைய தேர்தல் வெற்றிக்கு வியூகம் அமைத்தவர்கள், சிறுபான்மையின் ஆதரவு இன்றி ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றி பெற முடியும் என்பதை நிறுவுவதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தார்கள். இந்தியாவின் பிஜேபி வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்தியதைப் போல, பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் பாதுகாப்பு உணர்வையும் இனங்களுக்கிடையிலான ஆழமான பிளவையும் தேர்தலுக்கான வியூகமாகப் பயன்படுத்தும் உத்தியினால் இவர்கள் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

தமிழ், முஸ்லிம் பெரும்பான்மை மாகாணங்களை நோக்கிய கோதாபய ராஜபக்ஷவுடைய அபிவிருத்தி வேலைத்திட்டங்கள் சிறுபான்மைச் சமூகங்களுடைய பாதுகாப்பற்ற உணர்வுக்குத் தீர்வு தருவதாக அமையவில்லை. இதனால் தமிழ், முஸ்லிம்கள் எண்ணிக்கையில் அதிகமாக உள்ள மாவட்டங்களில் சஜித் பிரேமதாசவுக்கு கோதாபயவையும் விட ஒரு மில்லியன் வாக்குகளை அதிகமாகப் பெற முடிந்திருக்கிறது. பிரேமதாசவுடைய தேசிய அடைவையும் அடைவு வீதத்தையும் இவை தான் தூக்கிக் கொடுத்தன. வடக்கு கிழக்கின் பல தொகுதிகளில் கோதாபய 20 வீதத்துக்கும் குறைவான வாக்குகளையே பெற்றிருக்கிறார்.

9/11 தாக்குதல் மேற்கின் ஜனநாயகக் கொள்கைகளில் இருந்து தாராளமய ஜனநாயகத்தையும், பல்லினக் கலாச்சாரத்தையும், அரசியல் பன்மைத்துவத்தையும் கடத்திச் சென்று, பெரும்பான்மை இனங்களுக்கிடையில் பாதுகாப்பின்மை உணர்வை எப்படி ஆழமாக உருவாக்கியதோ அதேபோன்றதொரு படிமுறை மாற்றமே தெற்காசியாவிலும் நடைபெற்று வருகிறது. இது பல்லினச் சமூகங்கள் வாழும் சமூகங்களில் புதிய பதற்றத்தைத் தோற்றுவித்துள்ளது. 2015 இல் இலங்கை இதற்கு விதிவிலக்கானது என நிறுவினாலும் 2019 ஆகும் போது அது தெளிவாகவே பூகோள ஒழுங்கில் இணைந்து கொண்டுள்ளது.

இதற்கிடையில், பாரிய தேர்தல் வெற்றியின் அழுத்தம், புதிய ஆட்சியின் முக்கிய பங்காளர்களாவிருக்கும் புதிய ஜனாதிபதிக்கும் அவரது குடும்பத்துக்கும் அவர்களது   சிங்கள தேசியவாதிகளின் அபிலாஷைகளின் தூண்டுதலுக்கு இசைவதில் பெரும் தடைகளை ஏற்படுத்துவதாக அமையும். தேர்தல் முடிவுகளின் இனரீதியான துருவமயமாக்கல் குறிப்பாக இந்த விடயத்தில் தாக்கம் செலுத்தும்.

நல்லிணக்கம்

இருந்த போதிலும், நாடு தற்போது எதிர்நோக்கியுள்ள பொருளாதார மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களில் இருந்தும் தேக்கநிலையில் இருந்தும் நாட்டை விடுவித்து, பொருளாதார அபிவிருத்தியும் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையுமுள்ள நாடாக இலங்கையை மாற்றுவதாக வழங்கிய வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதற்கு இலங்கையின் ஜனாதிபதி பெரும்பான்மை – சிறுபான்மை சமூகங்களுக்கு இடையில் நம்பிக்கையை மீளக் கட்டியெழுப்புவது முக்கியமானது. அரசியல் ரீதியான குறைந்த செலவில் இந்த இலக்கை அடைந்து கொள்வதற்கு ஜனநாயக ரீதியான, உள்வாங்கும் போக்கிலான, கலந்துரையாடல்கள், மற்றும் இணக்கப்பாடான செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதுவே சிறந்ததாக அமையும்.

அந்த வகையில், யுத்தத்துக்குப் பின்னரான இலங்கையில் மீளக்கட்டியெழுப்பல் மற்றும் மறுசீரமைப்பு விவகாரங்களில் இனங்களுக்கிடையிலான நல்லிணக்கத்தைத் தொடர்வது எவ்வளவு தூரம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை ஜனாதிபதித் தேர்தலின் விளைவுகள் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. முன்னைய முரண்பாடுகள், வன்முறைகள் மற்றும் ஜனநாயகப் பின்னடைவுகளில் இருந்து வெளியேறத் துடிக்கும் ஒரு நாட்டுக்கு காயத்தை ஆறச் செய்வதற்கே நல்லிணக்கம் தேவையாகிறது. அதனைக் கிளறுவதற்கல்ல.

-Economist.com   

About the author

Administrator

Leave a Comment