Features அரசியல்

19ஆவது திருத்தமும் ஜனநாயகமும்

Written by Administrator
  • மாலிக் பத்ரி

பாராளுமன்ற கன்னி அமர்வில் உரையாற்றிய ஜனாதிபதி அனைவருக்கும் ஒரே சட்டம் என்ற வகையில் நாட்டுக்கான ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்படும் எனவும் ஒரே நாடு என்ற எண்ணக்கருவுக்கு அமைவானதாக அந்த அரசியலமைப்பு இருக்கும் என்றும் தெரிவித்தார். அதில்  19ஆம் திருத்தம் நீக்கப்படும் எனவும், அமைச்சுக்களும் நிறுவனங்களும் வினைத்திறனுள்ள வகையில் சிறப்பாகச் செயற்படாவிட்டால் தனது அதிகாரத்தைப் பிரயோகிக்க நேரிடும் என்றும் ஜனாதிபதி குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஜனாதிபதியின் உரையில், 19 ஆவது திருத்தம் குறித்து அவர் வெளியிட்ட கருத்து மீளவும் அரசியல் வட்டாரங்களில் பெரும் கவனயீர்ப்பைப் பெற்றுள்ளது. சமீபத்தில் நீதியமைச்சர் அலி சப்ரி ஊடகமொன்று வழங்கிய பேட்டியில் பின்வருமாறு கருத்து வெளியிட்டிருந்தார்.

“19 ஆவது திருத்தச் சட்டத்தில் பல்வேறு குறைபாடுகள் காணப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் இன்று பொது வெளியில் விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன. 19 ஆவது திருத்தம் அவசர அவசரமாக சில தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காகவே முன்னெடுக்கப்பட்டது. அத்திருத்தம் காரணமாக அரசியலமைப்பு நடைமுறையில் பல்வேறு நெருக்கடிகள் தோன்றியுள்ளன. இதனை சாதாரண பொதுமக்களும் உணர்ந்துள்ளனர். ஆகவே, 19 இல் சர்ச்சைகளை உருவாக்குகின்ற அல்லது குழப்பகரமான விடயங்களைக் கொண்டிருக்கின்ற ஏற்பாடுகளில் உடனடியாகத் திருத்தங்கள் அவசியமாகின்றன. அது தொடர்பில் வரைபுகள் தயாரிக்கப்பட்டு உரிய நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவுள்ளன.”

ஜனாதிபதியினதும் நீதியமைச்சிரினதும் அறிவிப்பை நோக்கும்போது 19 ஆம் திருத்தம் அரசியலமைப்பிலிருந்து நீக்கப்படப் போகின்றது என்பது திண்ணம். மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை அரசாங்கம் பெற்றால் அவர்கள் முதலில் செய்யப் போவது 19 ஆம் திருத்தத்தை மாற்றியமைப்பதுதான் என்பதை முன்பும் இவ்வரசியல் பத்தி சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இதன் காரணமாகவே பேராசிரியர் தயான் ஜயதிலக்க போன்றவர்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மைக்கு எதிராக வாக்களிக்குமாறு மக்களைக் கோரி வந்தனர்.

நடுநிலையான, ஜனநாயக ஆதரவு சக்திகள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை குறிப்பிட்ட ஒரு அரசியல் கட்சி பெறுவது ஆபத்தானது என்று பலமுறை எச்சரித்து வந்துள்ளனர். இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் குறிப்பிட்டதோர் அரசியல் கட்சி மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்ற தருணங்களில் நாடு ஜனநாயக வழியிலிருந்து பிறழ்ந்து போனதையும் அதனால் நாட்டுக்குப் பல தீமைகள் நேர்ந்தமையும் தெளிவான விடயங்களாகும்.

சமகால இலங்கை அரசியல் மிக நெருக்கடியான சூழமைவை எதிர்கொண்டு பாரிய பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு முகங்கொடுக்க நேர்ந்தமைக்கு தனிக்கட்சி மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்றதே பிரதான காரணம். இது தொடர்பில் முன்னாள் நிதியமைச்சர் மங்கள சமரவீர தனது டுவிட்டர் பக்கத்தில் வெளியிட்டுள்ள கருத்து கவனிப்புக்குரியது.

“இலங்கை தற்போது அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் தீமைகளின் ஆணி வேரை ஆராய்ந்து பார்த்தால் கடந்த காலங்களில் அரசியல் கட்சிகள் இழைத்த தவறுகளே அதற்கான காரணம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். பாராளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்றுக் கொண்ட அரசாங்கங்கள் நாட்டை சர்வதிகாரப் பாதையில் இட்டுச் சென்றதனால் பல அழிவுகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தது.

1956, 1970, 1977, 2010 ஆகிய ஆண்டுகளில் பாராளுமன்றில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்றுக் கொண்ட அரசாங்கங்கள் ஜனநாயக விரோத சர்வதிகார ஆட்சியை முன்னெடுத்ததனால் நாட்டிற்குப் பெரும் தீமைகள் ஏற்பட்டன. இதனால், கடந்த காலத்திலிருந்து நாம் பாடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இலங்கை வரலாற்றில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்ற அரசாங்கங்களால் இழைக்கப்பட்ட தீமைகளிலிருந்து நாம் கற்க வேண்டிய பாடங்கள் அதிகம் உள்ளன. தேர்தல் முடிவுகளை உண்மையான ஜனநாயகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கே நாம் பயன்படுத்த வேண்டும்.”

மொட்டுக் கட்சி தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்ற கையோடு புதிய அரசியலமைப்பு பற்றி பேசத் தொடங்கியுள்ளது. அதில் 13 ஆம் திருத்தத்தில் உள்ள மாகாண சபைகளுக்கான பொலிஸ் மற்றும் காணி அதிகாரங்கள், தனியார் சட்டங்கள், சமஷ்டி ஆட்சி முறைக்கான பொருள்கோடல்கள், விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறை போன்ற பல்வேறு விடயங்களை மாற்றியமைத்து ஒரு புதிய அரசியலமைப்பை கொண்டு வருவதற்கு முயற்சிக்கின்றது. இதில் மிக முக்கிய விடயமாக 19 ஆம் திருத்தத்தை நீக்குதல் அமையப் போகின்றது.

19 ஆம் திருத்தத்தின் உள்ளடக்கம் என்ன?

1978 ஆம் ஆண்டில் ஜயவர்தன அரசாங்கத்தினால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஜனாதிபதிக்கு எல்லையற்ற அதிகாரங்களை வழங்குவதோடு, முழு நாட்டையும் அதன் வளங்களையும் குறித்து தீர்மானமெடுக்கும் அதிகாரத்தை ஒற்றை நபரிடம் குவிக்கின்றது. கடந்த 40 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நடைமுறையில் இருந்து வரும் இந்த அரசியல் அமைப்பில் மிக ஆபத்தான கூறு ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள நிறைவேற்று அதிகாரமாகும். அது சிவில் ஜனநாயகத்தை கேலிக்கூத்தாக்குகின்றது. மக்கள் தெரிவுசெய்யும் பிரதிநிதிகளின் பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும் செல்லாக்காசாக்குகின்றது. ஜனநாயகத்தின் முக்கிய பண்பாகிய மக்கள் பங்கேற்பு அங்கு இல்லாமல் போகின்றது.

சர்வதிகாரத்திற்கும் எதேச்சதிகாரத்திற்கும் அரசியலமைப்பு வழங்கும் அனுமதிப் பத்திரமாகவே நிறைவேற்று அதிகார முறைமை இருந்து வந்தது. இது மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை 1990 களிலிருந்தேவலுவாக முன்வைக்கப்பட்டு வந்தது. 1990 களுக்குப் பிந்திய ஜனாதிபதித் தேர்தல்களில் வேட்பாளர்களாகக் களமிறங்கியவர்கள் தாம் பதவிக்கு வந்தால் இம்முறை ஒழிக்கப்படும் என்பதை ஒரு வாக்குறுதியாகவே முன்வைத்து மக்கள் ஆணையை வேண்டினர். ஆனால், பதவிக்கு வந்த பின்னர் யாரும் அந்த மாற்றத்தை மேற்கொள்ள வில்லை. சந்திரிக்கா பண்டார நாயக்க, மஹிந்த ராஜபக்ஷ, ஆகியோர் இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்கள்.

இந்தப் பின்னணியில் 2015 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் களமிறங்கிய மைத்திரிபால 19 ஆவது திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்து ஜனதிபதியின் அதிகாரங்கள் குறைக்கப்படும் என வாக்குறுதியளித்தார். அதன்படி 2015 ஏப்ரல் 28 இல் 19 ஆம் திருத்தத்தம் (19 அ) மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் பாராளுமன்றில் நிறைவேற்றப்பட்டது.

அரசியலமைப்பில் உள்ள 18 ஆம் திருத்தத்தை நீக்குவதே 19 ஆம் திருத்தத்தின் அடிப்படை குறிக்கோளாகும். ஏனெனில், 18 ஆம் திருத்தமே ஜனாதிபதிக்கு அளவு கடந்த அதிகாரங்களைக் குவிக்கின்றது. அதேவேளை, 17 ஆம் திருத்தத்தின் சில பகுதிகளை மறுசீரமைப்பதாகவும் 19 ஆம் திருத்தத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. எவ்வாறாயினும் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதே 19 ஆம் திருத்தத்தின் இறுதிக் குறிக்கோளாகும்.

19 ஆம் திருத்தம் ஜனாதிபதியின் பதவிக் காலத்தை 6 வருடங்களிலிருந்து 5 வருடமாகக் குறைக்கின்றது. பாராளுமன்றத்தின் பதவிக் காலமும் 5 வருடமாக மட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது. அதேபோன்று 4 ஆண்டுகள் நிறைவடைவதற்கு முன்பாக ஜனாதிபதி பாராளுமன்றத்தைக் கலைக்க முடியாது என்றும் அவரது அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துகின்றது. அதாவது ஜனாதிபதியின் தற்துணிவு அதிகாரங்களை 19 ஆவது திருத்தம் கட்டுப்படுத்துகின்றது.

அதேபோன்று உச்ச நீதிமன்றத்தின் அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான சட்ட வரம்பில் ஜனாதிபதியின் தலையீட்டை 19 ஆவது திருத்தம் நீக்குகின்றது. 19 ஆவது திருத்தத்தின் அடியாக ஓர் அரசியலமைப்பு சபை (Constitutional Council) உருவாக்கப்பட்டது. அது பின்வரும் சுயாதீன ஆணைக்குழுக்களை உருவாக்கும் அதிகாரத்தைப் பெற்றது.

1. தேர்தல் ஆணைக்குழு

2. பொதுச் சேவை ஆணைக்குழு

3. தேசிய பொலிஸ் ஆணைக்குழு

4. கணக்காய்வாளர் ஆணைக்குழு

5. இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு

6. ஊழல், மோசடி குற்றச்சாட்டுக்களை விசாரணை செய்வதற்கான ஆணைக்குழு

7. நிதி ஆணைக்குழு

8. எல்லை மீள்நிர்ணய ஆணைக்குழு

9. பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு

மேற்போந்த ஆணைக்குழுக்களில் ஜனாதிபதி தலையீடு செய்வதை நிறுத்தி அவை சுயாதீனமாக செயல்படுவதற்கு 19 ஆவது திருத்தம் வழியமைத்தது. நடைமுறையில் சிற்சில பிரச்சினைகள் நிலவுகின்றபோதும் நாட்டின் நிர்வாக முறைமையை ஜனநாயகமயப்படுத்துவதற்கு 19 ஆம் திருத்தம் வழிகோலியது.

ஏனெனில், இத்திருத்தம் அமைச்சரவை அந்தஸ்துள்ள அமைச்சர்களின் தொகையை 30 ஆக மட்டுப்படுத்தியது. ஏனைய அமைச்சர்களின் தொகையையும் குறைத்துள்ளது பாராளுமன்றத்தின் சுயாதீனத்தை வலுப்படுத்தியுள்ளது. இவ்வாறு நாட்டின் ஜனநாயகத் தன்மையைப் பாதுகாப்பதற்கு 19ஆம் திருத்தத்தை முறையாக நடைமுறைப்படுத்துவது பெருமளவு பங்களிக்கும் என்பதே இலங்கையின் சிரேஷ்ட அரசியல் ஆய்வாளர்களின் நிலைப்பாடாகும். அதில் சந்தேகமில்லை. இத்திருத்தத்தின் மூலம் நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதிகள் நீக்கப்பட்டுள்ளதே ஒழிய அது முற்றாக நீக்கப்படவில்லை. சட்டத் துறையை அரசியல் மயப்படுத்துவது கடந்த ஆட்சியில் அதிகமாக இடம்பெற்றது. அவற்றைக் குறைப்பதற்கு 19 ஆவது திருத்தம் ஒரு சிறந்த வழியாகும்.

சட்டமா அதிபருக்கும் பொலிஸ்மா அதிபருக்கும் 60 வயதோடு ஓய்வு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் 19 ஆம் திருத்தம் கூறுகின்றது. அதேவேளை, தகவல் சுதந்திரம் அடிப்படை உரிமைகள் பகுதியில் சேர்க்கப்பட்டது. சட்டபூர்வமாக நாட்டின் எந்தவொரு பிரஜைக்கும் எந்தவொரு தகவலையும் அறியும் உரிமை உள்ளதென்று அது கூறியது. உண்மையில், 2015 ஆம் ஆண்டுக்கான ஜனாதிபதித் தேர்தல் பரப்புரைகளில் பேசுபொருளாக்கப்பட்ட 100 நாள் வேலைத்திட்டத்தின் முக்கிய பரிமாணமே 19 ஆம் திருத்தமாகும்.

சமூக நீதிக்கான இயக்கத்தின் தலைவர் சோபித தேரர் ஐக்கிய தேசிய கட்சி, அதனோடு இணைந்த ஏனைய கட்சிகள் மற்றும் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்ட மைத்ரிபால உள்ளிட்ட அனைவரும் நாட்டை ஜனநாயகப்படுத்தும் நோக்கில் 19 ஆம் திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தபோது நல்லாட்சி அரசாங்கத்தில் இணைந்திருந்த சுதந்திரக் கட்சியினர், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டணியினர், குறிப்பாக ராஜபக்ஷர்கள் அனைவரும் சேர்ந்தே 19 ஆம் திருத்தத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர்.

ஆனால், நல்லாட்சியின் நிறைவில் முன்னால் ஜனாதிபதி மைத்ரிபால 19 ஆம் திருத்தம் நல்லாட்சிக்குப் பெரும் தடை என்று பேசத் தொடங்கினார். தற்போதைய அரசாங்கம் இதே விவாதங்களை மீளவும் கிளப்பியுள்ளது. 1978 அரசியல் அமைப்பில் ஜே.ஆர் கொண்டிருந்த அதே அரசியல் அதிகாரங்களைத் தக்க வைக்க வேண்டுமானால் மீண்டும் முழுமையான நிறைவேற்று அதிகாரம் தனக்குத் தேவை என்று புதிய ஜனாதிபதி கூறி வருகிறார்.

பாராளுமன்றில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்றதன் முதல் நோக்கம் 19 ஐ நீக்குவதுதான். அது நீக்கப்பட்டால் மங்கள சமரவீர சொல்வது போன்று நாட்டின் ஜனநாயக எதிர்காலம் என்னவாகும் என்பதே நம்மைத் திடுக்கிடச் செய்யும் கேள்வியாகும்.

தான் நினைத்த மாத்திரத்தில் நினைத்த எதனையும் நிறைவேற்றும் தற்துணிவு அதிகாரத்தை ஜனாதிபதிக்கு வழங்குவதற்கு 19 ஆவது திருத்தத்தை நீக்க முயற்சிக்கின்றனர். இது மக்களின் ஜனநாயக ஆணைக்கும் பங்கேற்பு அரசியலுக்கும் விடுக்கப்படும் பெரும் சவலாகும்.

கலந்தாலோசனை இல்லாத ஒற்றை நபரின் அதிரடி முடிவுகளால் நாட்டின் அரசியல், பொருளாதார நிலைமைகள் அதிரும் ஆபத்து இதன் மூலம் உருவாகலாம். பாராளுமன்றம் மக்கள் சார்பாக இயங்குவதற்கான வாய்ப்பு இல்லாமல் போகலாம். 19 ஆம் திருத்தத்தை நீக்கி விட்டு ஜனநாயகத்தை தக்க வைக்கலாம் என்பது குதிரைக் கொம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு பந்தயம் ஓடுவதற்குச் சமம்.

ஆக, முன்பாகவே எச்சரிக்கப்பட்டது போன்று 19 ஆவது திருத்தத்தை நீக்குதல் என்பது ஜனநாயக ஆதரவு சக்திகளுக்கு மட்டுமன்றி, நாட்டின் சிவில் சமூகத்திற்கும் விடுக்கப்படும் பெரும் சவாலாகும். இச்சவாலை முன்னெடுப்பது சாத்தியமா என்பது குறித்தும் நாம் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

About the author

Administrator

Leave a Comment