நெருப்புடன் விளையாடுதல்

99

தரிஷா பஸ்டியன்ஸ்

அவரது மகனின் உடல் தகன அறையில் இடப்படுவதைப் பார்த்துக் கொண்டே, மொஹமட் பாஹிம் மயானத்திற்கு வெளியே நின்று அழுதுகொண்டிருந்தார்.

இறப்பின் பின்னர் ஜனாஸா எரிக்கப்படுதல் மற்றும் எந்த வித சிதைத்தல்களைத் தடைசெய்யும் நம்பிக்கை கொண்ட அந்த முஸ்லிம் மனிதர், “எனது குழந்தை தகனம் செய்யப்படுவதை எவ்வாறு நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்” என வினவினார்.

பிறந்து சில நாட்களேயான அவர்களது மகன் மொஹமட் ஷயாக் லேடி றிஜ்வே வைத்தியசாலையில் அனுமதித்த பொழுது நிமோனியா தொற்று ஏற்பட்டுள்ளதாகக் கண்டறியப்பட்ட பின் அவர்களது குடும்பம் அடிமேல் அடியைச் சந்தித்தது. பிறந்து 20 நாட்களேயான அப்பச்சிளம் சிசுவில் நடத்தப்பட்ட அன்டிஜென் சோதனை, குழந்தை கொரோனா வைரஸ் தொற்றுக்கு உள் ளாகியிருப்பதை உறுதிப்படுத்தியது. குழந்தை ஷயாக்கிற்குப் பாலூட்டிய தாய் உட்பட, பெற் றோர்கள் மீது நடத்திய சோதனை, அவர்களுக்கு தொற்று ஏற்படவில்லை எனத் தெரிவித்தது.

கூடுதல் நம்பகத்தன்மை கொண்ட பி.சி.ஆர் சோதனையை குழந்தையிடம் நடத்துவதற்கு வைத்தியசாலை மறுத்ததுடன், குழந்தையின் தாயார் தனது குழந்தையுடன் இரவு தங்குவதற்கு அனுமதிக்கும் படி மன்றாடிய போதும், குழந் தையின் பெற்றோர்களை வைத்தியசாலையை விட்டுப் போவதற்கு நிர்ப்பந்தித்தது.

அதன் பின், அந்தப் பச்சிளம் குழந்தை ஷயாக் பல மணிநேர இடைவெளியில் இறந்தபோது, அவன் தனித்தேயிருந்தான்.

குழந்தையின் ஜனாஸாவைத் தகனம் செய்வதற்கு பெற்றோர்களின் சம்மதத்திற்கு வைத்தியசாலை அழுத்தத்தைப் பிரயோகித்தது, தான் அதற்கு மறுத்ததாகக் கூறும் பாஹிம், பதிலுக்கு ஷயாக்கின் ஜனாஸாவைப் புதைப்பதற்காக குடும்பத்திடம் கொடுக்கும்படி கேட்டு மன்றாடி னார். நிலைமை ஒரு இழுபறி நிலையை அடைந்த தையடுத்து கலக்கமடைந்த பாஹிம், இறுதியில் இறந்து போன அவரது மகனின் ஜனாஸாவின் றிலேடிறிஜ்வே வைத்தியசாலையை விட்டுச் சென்றார்.

கொரோனா வைரஸ் சோதனையில் தொற்று உறுதியாக்கப்பட்டதன் அ டிப்படையில் குழந்தை ஷயாக்கின் ஜனாஸாவின் கட்டாயப்படுத்தப் பட்ட தகனத்தை அரசு நியாயப்படுத்தியது.

பல மாதங்களாக விசாரணைகளை பிற் போட்டு வந்த, இலங்கை உயர் நீதிமன்றம் அரசாங்கத்தின் கட்டாய தகனக் கொள்கையைக் கேள்விக்குட்படுத்தித் தாக்கல்செய்யப்பட்ட பல அடிப்படை உரிமை மனுக்களை, டிசம்பர் 1ஆம் திகதி, விசாரணைகளின்றி தள்ளுபடி செய்த       துடன், தள்ளுபடி செய்ததிற்கான காரணங்களைத் தெரிவிப்பதற்கும் மறுத்தது. பரிகாரங்களுக்கு எந்தவித வழிவகைகளுமின்றி, இலங்கை முஸ் லிம் சமூகம் சிவில் ஒத்துழையாமைப் பிரச்சா ரத்தை ஆரம்பித்தது.

ஜனாஸாக்களைப் புதைப்பதற்கான உரிமை யை அரசாங்கம் மறுக்குமாக இருந்தால், ஜனா ஸாக்களைப் பாரமெடுப்பதற்கு கோராதிருப் பதற்கும் அல்லது சவப்பெட்டி மற்றும் தகனங் களுடன் சம்பந்தப்பட்ட செலவுகளைக் கொடுக் காதிருப்பதற்கும் முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தீர் மானித்தன. இந்தப் பிரச்சாரம் ஆரம்பிக்கப்பட்ட திலிருந்து, கொவிட்-19 இனால் பாதிக்கப்பட்டு உயிரிழந்த 20 இற்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்களின் ஜனாஸாக்கள் ஜனாதிபதி கோட்டபாய ராஜபக்‌ஷ வின் கட்டளையின் பிரகாரம் அரச செலவில் தகனம் செய்யப்பட்டன. டிசம்பர் 8 ஆம் திகதி, குழந்தை ஷயாக்கும் அவர்களின் தராதரத்துடன் இணைந்து கொண்டான். ஆறு வருடங்களுக்கும் மேலாக காத்திருந்து பெற்ற மகனின் இழப்புக் காக அவர்கள் வேதனை கொண்டிருந்த போதி லும், குழந்தையின் ஜனாஸாவைக் கோராதிருப் பதற்கான கடினமான ஒரு தீர்மான த்தை பாஹிமும் அவரது மனைவியும் எடுத்தனர்.

வரலாறு முழுவதிலும் மதங்களின் முக்கிய மான செயற்பாடுகளுள் ஒன்று இறப்பின் ‘பெரும் மர்மத்தை’ விளக்குவதாக இருந்து வந்துள்ளது. எந்த நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையிலும், இறுதிச் சடங்குகள் என்பது மிகவும் தனிப்பட்ட ரீதியிலானது என்பதுடன் அவை, இறப்பின் பின்னரான வாழ்க்கைக்கான ஒரு பாலமாகவும் மற்றும் பூவுலகில் வாழ்க்கை முற்றுப் பெற்றமைக்கான ஒரு முறையாகவும் மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்தன. இஸ்லாமிய மதநம்பிக்கை உள்ள மக்க ளின் ஜனாஸாக்கள் அவர்களின் புனித நகரான மெக்காவின் திசை நோக்கியதாகவே எப்பொழு தும் புதைக்கப்படுகின்றன. இஸ்லாமிய புதைக் கும் பாரம்பரியங்களில், இறந்த ஒருவரின் ஜனாஸா ஒருபோதும் பதப்படுத்தப்படுவதில்லை, ஆனால், அவை வெறுமனே கழுவப்பட்டு வாசனைத் தைலங்கள் தெளிக்கப்பட்டு நறுமணமூட் டப்படுகின்றன.

இலங்கை முஸ்லிம் கவுன்ஸிலின் உபதலைவர், ஹில்மி அஹமட் விளக்குகையில்,

“பாவிகளையே நரகத்தின் நெருப்பு தீண்டும் என பிறப்பிலிருந்தே கற்பிக்கப்பட்டு வந்த முஸ்லிம்களுக்கு தகனம் செய்வது எனும் நிலைப்பாடு மிகவும் பாரதூரமானது. தாங்கள் கடவுளைச் சந்திக் கும் போது அவர்களுக்கு மறுவாழ்வளிக்கப்படு மென மார்க்கப் பற்றுக் கொண்ட முஸ்லிம்கள் நம்புகின்றனர். மார்க்கப் பற்றுக் கொண்ட முஸ்லிம் களுக்கு, தகனம் செய்யும் நடவடிக்கை, குடும்ப உறுப்பினரொருவர் நரகத் தீயிலிட்டுப் பொசுங்கு வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதைப் போன்றதா கும்” என அஹமட் வலியுறுத்திக் கூறினார்.

“முஸ்லிம்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பித்தல்” என்பதை சிங்களப் பெரும்பான்மையினருக்கு காண்பிக்கும் அரசாங்கத்தின் ஒரு வழிமுறையே இந்தக் கொள்கை என அஹமட் நம்புகிறார்.

உயிர்த்த ஞாயிறு குண்டுத் தாக்குதல்களினால் உருவாகிய முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான உணர்வலை யினால் மேலுந்தப்பட்டு, 2019 ஜனாதிபதித் தேர்த லில் போட்டியிடுகையில் ஜனாதிபதி கோட்டபாய ராஜபக்‌ஷ அரசாங்கம் அதனை மேற்கொள்வ தாகவே வாக்குறுதியளித்தது, என அவர் மேலும் விளக்கினார்.

தகனம் செய்யும் அரசாங்கத்தின் கொள்கையைக் கண்டித்துக் குரல்கொடுக்கும் நீதி அமைச்சர் அலி சப்ரி, இறந்தவர்களைத் தகனம் செய்வதற்கு முஸ் லிம்களை நிர்ப்பந்திப்பது முஸ்லிம் இளைஞர் களுள் சில பிரிவினரை ஆயுதத் தீவிர வாதத்திற்குத் தள்ளும் என அண்மையில் எச்சரித்தார். அவரது அச்சம் நியாயமானது.

2014 இல் அளுத்கமவிலும் மற்றும் 2018 இல் திகனவிலும் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட முஸ்லிம் களுக்கு எதிரான கலவரங்களைப் பார்க்கும்போது, குழப்பங்கள் மற்றும் வன்முறைக் கலவரங்கள் என்பவற்றின் சுழற்சி வட்டங்கள் ஆரம்பிக்கலாம் என்பதை எதிர்வுகூறுவது ஒன்றும் கடினமானதல்ல. முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாகவுள்ள கிராமங் கள் மற்றும் நகரங்கள் என்பவற்றை இலக்காகக் கொண்டவன் முறைகளின் பின்னர், முஸ்லிம் சமூகத் தலைவர்கள் தங்களது மக்களை அமைதி காக்கும் படி இரந்து வேண்டிக் கொண்டனர். இந்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்ட போதிலும் கூட, மெனளமாக இரவுகளில் ஒன்றுகூடும் கறுப்புச்         சக்திகளுக்கு இத்தாக்குதல்கள் எண்ணெய் வார்த்தன. அரசியல்-மதப்பிளவுகளின் ஒவ்வொரு தரப்பிலு முள்ள தீவிரவாத சக்திகளைத் தவிர வேறெவரும் இதனை நன்கு புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஏப்ரல் 2019 இல், உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல் களைத் தொடர்ந்த நாட்கள் மற்றும் வாரங்களில், பல வருடங்களிற்கும் மேலாக, குண்டுத் தாக்குதல் களைத் திட்டமிட்ட தீவிரவாத மதப் போதகரான சஹ்ரான் ஹாஷிமின் பின்புலம் மற்றும் கடந்து வந்த பாதை என்பவற்றை ஊடகவியலாளர்கள் கண்ட றிந்தனர். அவரது செய்தி என்ன? யாருக்கு அவர் போதித்தார்? தற்கொலைக் குண்டுதாரிகளாக வருவதற்கு ஆறு இளைஞர்களை அவர் எவ்வாறு ஊக்குவித்தார்?

காத்தான்குடி, கண்டி மற்றும் தெற்கிலுள்ள சிறு கிராமங்களின் பள்ளிவாசல்களிலிருந்து ஹாஷிமினது கதையின் இழைகளை எடுத்துக் கொண்டோம். எப்பொழுதும் நகர்ந்து கொண்டு இருக்கும், ஹாஷிம் பொது பலசேன போன்ற தீவிரவாதக் குழுக்களால் தலைமை தாங்கப்படும் கும்பல்களின் இலக்காக அமைந்துள்ள முஸ்லிம் நகரங்களை முனைப்பாக தேர்ந்தெடுத்து பதின்ம வயதினர்கள் மற்றும் வயது வந்த இளம் ஆட்களை மூளைச் சலவை செய்வதற்குத் தனது மதப் போதனைகளை உபயோகித்தார்.

இலங்கை முஸ்லிம் பாரம்பரியத்தில் வஹாபிசத் தின் செல்வாக்கு குறிப்பாக தீவிரமானதாகவும் மற் றும் புலனாகும் வகையிலுமாக இருந்த காத்தான் குடி போன்று கிழக்குப் பிரதேசங்களின் உள்ளே யுள்ள சிறிய நகரங்களில் அவர் அடைக்கலம் தேடிக் கொண்டார். அந்தப் பிரதேசங்களிலுள்ள முஸ்லிம் சமூகத்தினுள் சிலர் பிரகாசமான சிவப்புக் கொடிகளை அவதானித்தமை, ஹாஷிமை நாட்டின் வேறு பகுதிகளுக்கு விரைவாக நகர்வதற்கும், சில சமயங் களில் ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு கடல் கடந்து செல் வதற்கும் உந்தியது. ஆனால் அநேகமான சமயங் களில், அந்தத் தொலைவில் அமைந்துள்ள கிராமங் களிலுள்ள பெற்றோர்கள், அவர் தங்களது பிள்ளை களுக்கு குரானைப் போதிக்கிறார் என்றே எண்ணினர்.

உணரப்பட்ட அல்லது உண்மையான, வலிகள் அல்லது துன்பங்கள் என்பவற்றிலிருந்தே தீவிர மயமாதல் வளர்ந்தோங்குகிறது. கடந்த தசாப்தத் தில், உண்மையான, மற்றும் அநேகம் அரச அனுசரனையுடனானது என உணரப்பட்ட தொல்லைப் படுத்தல்களிலிருந்து இலங்கை முஸ்லிம் சமூகம் அதிர்ச்சி அடைந்தது என்பதை எவரும் அரிதாகவே மறுத்துரைப்பர். முஸ்லிம் வீடுகள் மற்றும் வியா பாரத் தலங்களை எரியூட்டிய கும்பல்கள் அரிதா கவே நீதியை எதிர்கொண்டனர். புராதன இஸ்லா மிய வணக்கத்தலங்கள்கைப் பற்றப்பட்டு பௌத்த தொல்பொருள் இடங்களாக மீள்பெயரிடப்பட் டன. இந்த வருடத்தின் மார்ச் மாதத்தில் கொவிட்-19 முதல் பரவுதலுடன் இலங்கை போராடிக் கொண் டிருக்கையில், அரசாங்கமும் அதன் முகவர்களும் வைரஸின் பரவுதலுக்காக உடனடியாகவே முஸ்லிம் களை குற்றம் சாட்டினர்.

இந்த வருடத்தின் மார்ச் மாதத்தில் ஆரம்பிக் கப்பட்ட, இலங்கை அரசாங்கத்தின் கட்டாயத் தகனக் கொள்கை அதன் இன-மத பக்கச்சார்பின் அப்பட்டமான சுட்டிக்காட்டுதலாகும். கொரோனா வைரஸினால் இறந்தவர்களின் உடலங்களை அகற்று வதற்கு, உலக சுகாதார ஸ்தாபனத்தின் பரிந்துரை களின் படியான வழிகாட்டல்களில் ‘புதைத்தல் அல்லது தகனம் செய்தல்’ என்பதிலிருந்து ‘தகனம் செய்தல் மட்டும்’ என வைரஸினால் முதலாவது முஸ்லிம் இறந்தவுடனேயே மாற்றப்பட்டன.

கொவிட்-19 இனால் இறந்தவர்களைப் புதைப் பது நிலத்தடி நீர் வளங்களை மாசுபடுத்தும் என் கின்ற ஆதாரபூர்வமில்லாத வாதங்களின் அடிப்படை யில், இக்கொள்கை பல மாதங்களாக அமுலில் உள்ளது. எந்தவித விஞ்ஞானபூர்வ அடிப்படையு மின்றி, கட்டாயத் தகனம் செய்யும் இக்கொள் கையானது, நாட்டிலுள்ள ஓர் இன-மத ரீதியான சிறு பான்மையினர் மீது கலாச்சார தன்மயமாக்கலைக் கட்டாயமாக்குவதற்குக் கொரோனா வைரஸிற்கு எதிரான போராட்டத்தை உபயோகிக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே நோக்கப்படுகிறது.

கொவிட்-19 உலகம் முழுவதிலும் 200 இற்கும் அதிகமான நாடுகள் மற்றும் பகுதிகளிலிருந்து 1.6 மில்லியன் மக்களின் உயிர்களைப் பறித்துள்ளது. ஆனாலும், வைரஸினால் 150 எண்ணிக்கை வரை யிலான உயிரிழப்புகளையே கொண்டஇலங்கை யில், இறந்தவர்களின் உடலங்களை எப்படி அகற்று வது என்பது பற்றிய இந்தப் பெரும் வாதம், கட்டாயத் தகனக் கொள்கை பொதுச் சுகாதாரத்துடன் எந்த வகையிலும் தொடர்பற்றது என்பதையே கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

கொரோனா வைரஸினால் உயிரிழந்த முஸ்லிம் களின் ஜனாஸாக்களை மாலைதீவிலுள்ள தீவுக் கூட்டங்களில் புதைப்பதற்காக ஏற்றி அனுப்பு வதற்கு ஜனாதிபதி ராஜபக்‌ஷ மாலைதீவு அரசாங் கத்துடன் ஒரு உடன்பாட்டை எட்டியுள்ளது பற்றி இந்த வாரம் அறிக்கைகள் வெளியாகியுள்ளன. கேவலமான இந்த வேண்டுகோள், பிரஜாவுரிமை கொண்டிருக்கும் தன்மைக்கே ஓர் அவமானம் என்பதுடன் மற்றொரு நாட்டிற்கு இறையாண் மையை விட்டுக் கொடுத்தல் என்பது மனிதத் தன்மையற்றது மட்டுமன்றி பல தலைமுறைகளாக இலங்கையைத் தாயகமாக அழைத்து வரும் 2.5 மில்லியன் முஸ்லிம்களை அவமதிப்பதாகவும் உள்ளது. அத்தோடு, அது உலகெங்கிலுமே முன் னொருபோதும் இல்லாத ஒரு நடைமுறையாகிறது.

அமைச்சர் அலிசப்ரி சுட்டிக்காட்டியவாறு, முஸ் லிம் சமூகத்தின் உடலங்களைப் புதைப்பதற்கான அடிப்படை உரிமையை மறுப்பதன் மூலமாக முஸ்லிம்களின் மனங்களை வேண்டுமென்றே காயப்படுத்துவதற்கு அரசினாலான தீர்மானங்கள், இனிவரும் வருடங்களில் இலங்கையில் இன மற்றும் மத ஒற்றுமைக்கு நீண்ட பின் விளைவு களைக் கொண்டிக்கலாம்.

எனினும், இந்தப் போரை அரசாங்கம் முனைப்புடன், பெரிதும் நாடுவதாகத் தெரிகிறது.

கோட்டபாய ராஜபக்‌ஷவின் ஜனாதிபதித்துவம், ஒரு வருடத்திலேயே, அதன் பளபளப்பை இழந்துள்ளதுடன் பயனுறுதியான நிர்வாக நிபுணத்துவர் என்ற அவரின் முகத்திரையும் அகன்றுவிட்டது.

கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்றுக்கு அரசாங்கத்தின் பதிலிறுப்பு வேடிக்கையானதாகவும் மற்றும் மோசமான கவனக் குறைவுடையதாகவும் உள்ளது. விஞ்ஞானபூர்வ ஆட்சி முறைமையை வாக்குறுதியளித்த ஓர் அரசுபெருந் தொற்றை விரட்டு வதற்கு மட்குடங்களை ஆற்றில் வீசுவதற்கும் பாம்புக்கடி எண்ணெய் பூசுபவரால் நோயாளிகளின் கொவிட்-19 குணமாவதை உறுதிப்படுத்த வும் நாடியது. பல மாதங்களாக அரசு, குறைந்த வருமானம் ஈட்டுபவர்கள், தலைநகரின் சன நெருக்கடியான பகுதிகள் என அநேகம் நாளாந்த ஊதியம் ஈட்டுபவர்களின் பகுதிகளைமுடக்கி வைத்தது. சுற்றுலாக் கைத்தொழில் துறை முடங்கிப் போயுள்ளது, இலங்கையின் நிதித் தராதரத்தை நிதிநிறுவனங்கள் தொடர்ச்சியாக தரவிறக்கம் செய்துள்ளன. திறைசேரிப் பணப்பற்றாக் குறை யால் முடங்கியுள்ளது மற்றும் பொருளாதார நிலைமைகள் மோசமானவையாக உள்ளன.

இவ்வாறான மோசமான நெருக்கடியிலுள்ள ஒரு அரசாங்கம் ஒரு எதிரியைக் கொண்டிருத்தல் வேண்டுமென்பது உலகளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஓர்  உண்மையாகும். இவ்வாறான ஒரு கவ னச் சிதறல், வரவிருக்கும் கடினமான மாதங்க ளில் சிங்களச் சமூகம் தங்களது வயிற்றிலுள்ள வெறுமையை மறப்பதற்கு உதவும். அது வறுமை, பற்றாக்குறை, மற்றும் பசி என்பவற்றை விட அச்சப்பட வேண்டிய எதிரியாகும்.

உயிர்த்த ஞாயிறு குண்டுத் தாக்குதல்களின் பின் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான பரவலான உணர்வு களின் பலத்தில் ஆட்சிக்கு கொண்டுவரப்பட்ட அரசாங்கத்திற்கு, இது ஒரு அறிமுகமான களமா கும். எதிர்வரும் மாதங்களிலான அதன் அரசியல் ரீதியான பிழைத்தலுக்கு இந்த மூலோபாயம் முக் கியமானது என்பதை அது நிரூபிப்பது மட்டு மின்றி, இறுதி ஆட்டத்தில், அரசிற்கு இருக்கும் ஒரேயொ ருதுருப்புச் சீட்டும், அதுவாகவே இருக்கும்.

குழந்தை ஷயாக்கின் கட்டாயத் தகனம் ஓர் உணர்வு ரீதியாக வெடித்தெழும்பும் நிலையாகும் என்பதுடன் அது அரசாங்கத்தின் நோக்கங்கள் பற்றி பலரையும் கேள்வி எழுப்ப வைத்தது. ஆளும் இலங்கை பொது ஜனப்பெரமுனக் கட்சிஆதரவாளர்கள் கூட ஒரு 20 நாள் குழந்தையை  பெற்றோர்களிடமிருந்து பிடுங்கி அவர்களது விருப்பத்திற்கு எதிராக ஒரு தகன அறைக்குள் தள்ளி விடும் அரசாங்கத் தின் கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தனர்.

அவரது மகன் தகனம் செய்யப்பட்ட நாளன்று பாஹிம் பொரள்ளை மயானத்திற்கு வந்த பொழுது, “கொரோனா வைரஸினால் உயிரிழந்த இலங்கையின் மிகவும் வயது குறைந்தவர்” இன் இறப்பைப் பதிவுசெய்வதற்கு ஊடகவியலாளர் கள் ஏற்கனவே அவ்விடத்தில் குழுமியிருந்தனர்.  பாஹிம் ஒரு தொலைவில் நின்று கொண்டு, தன் குடும்பத்தாரிடம் திரும்பிச் செல்வதற்கு முன், தனது மகனை இறுதியாக உடைந்த நெஞ்சத் துடன் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்.

புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை கொண்டுவரும் சொல்ல முடியாத சந்தோசத்தையும் ஒரு பிள்ளையின் அகால மரணம் ஏற்படுத்தும் துயரங்களை யும் அநேகமான இலங்கையர்கள் விளங்கிக் கொள்வார்கள். எனவே, துன்பம் சூழ்ந்துள்ள தனது இறப்பில், குழந்தை ஷயாக் ஒரு சிறிய, மௌனமான புரட்சிப் பொறியை எழுப்பியுள் ளான்.

அவனது தகனத்தன்று, குழந்தையின் ஞாபகத் திற்கும், அவனது வலிந்த தகனத்திற்கான எதிர் ப்பை வெளிப்படுத்துவதற்குமாக நாட்டிலுள்ள மயானங்களின் கதவுகளில், மின்விளக்குத் கம்பங் களில் வெள்ளைக் கைக்குட்டைகள் கட்டப் பட்டன. இவை பொரள்ளை மயான தகன அறைக் கதவுகளிலிருந்து அன்றிரவே அகற்றப்பட்டிருந் தன, ஆனால் அடுத்த நாள் மேலும் பல வெண் கைக்குட்டைகள் கட்டப்பட்டன. அரசியல்வாதி கள் மற்றும் கத்தோலிக்க குருமார்கள் இந்த அடையாள ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட னர். பகிரங்கமாக ஆர்ப்பாட்டத்தை முன்னெடுப் பதில் அச்சம் கொண்டுள்ள மக்களை, அதற்குப் பதிலாக தங்கள் ஆதரவைப் பிரதிபலிக்கும் முகமாக மணிக்கட்டுகளில் வெள்ளைத் துணிகளை அணியுமாறு செயற்பாட்டாளர்கள் ஊக்குவித்தனர்.

நாட்டின் பல பாகங்களிலுமுள்ள மயானங்க ளின் கதவுகளில் வெள்ளைத் துணித் துண்டுகள் தோன்றுவது அரசுக்கு, அச்சம் கொள்வதற்கான நல்லதொரு காரணத்தைக் கொண்டுள்ளது. சுத்த மான நீர் வேண்டிய மக்கள் கூட்டத்தில் இராணு வத்தினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியது அல்லது எரிபொருள் விலையைக் குறைப்பதற்கு மீனவர்கள் வேண்டிய போது மீனவரைச் சுட்டுக்கொன் றது, தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள் வீதியில் கொல்லப்பட்டமை மற்றும் அப்பாவிகளை நெருப்பில் எறிந்தமை என, எதிர்ப்பு நகர்வுகள் அநேகம் தனிப்பட்ட சம்பவங்களினாலேயே மேலும் பற்றியெரிய வைக்கப்படுகின்றன. இந்த விடயங்கள் நெருப்பைப் பிடிக்கும் ஒரு வழியாக மட்டுமே காணப்படுவதை வரலாறு ஏற்கனவே நிரூபித்துள்ளது.

“Playing With Fire”  என்ற தலைப்பில் கிறவுண்ட் விவ்ஸ் தளத்தில் வெளியான கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.